Mężczyzna na głośniku zaśmiał się. „Jesteś pewien, że podpisała?”
„Wczoraj wprowadzono aneks do umowy przedmałżeńskiej” – powiedział Daniel. „Ona myśli, że chroni to jej fundusz charytatywny. W rzeczywistości przenosi kontrolę po ślubie. Biedactwo lepiej odczytuje emocje niż prawniczy żargon”.
Mój żołądek zamienił się w lód.
Biedactwo.
Kontynuował, teraz łagodniej. „Zaufanie jej ojca zostanie odblokowane, kiedy wyjdzie za mąż. Daj mi sześć miesięcy, zainscenizowany nawrót choroby, może załamanie. Będzie wyglądała na niestabilną. Wtedy przeniesiemy aktywa”.
Krzyk podniósł mi się do gardła.
Połknęłam to.
Bo zanim zostałam łagodną żoną Daniela, zanim żałoba uczyniła mnie na tyle samotną, by pokochać wyrafinowanego kłamcę, byłam analitykiem finansowym w biurze prokuratora generalnego. Wsadzałam takich ludzi jak on do więzienia.
A wczoraj nie podpisałem jego poprawki.
Skopiowałem to.
Odsunęłam się bezszelestnie, przycisnęłam drżącą dłoń do piersi i oddychałam, aż moja twarz się uspokoiła.
Potem uśmiechnęłam się i wróciłam do ogrodu.
„Gotowa?” szepnęła Mia.
Spojrzałem na Daniela czekającego pod różami.
„Och” – powiedziałem. „Jestem bardziej gotowy niż kiedykolwiek”.
Część 2
Daniel wyglądał idealnie przy ołtarzu. To był jego dar. Nosił w sobie życzliwość jak garnitur szyty na miarę, każdy uśmiech był wyważony, każdy dotyk miał na celu uspokojenie świadków.
Kiedy do niego dotarłem, ścisnął moje palce. Za mocno.
„Wystraszyłeś mnie” – wyszeptał z uśmiechem.
„Zapomniałem telefonu.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
