W dniu porodu mąż zostawił mnie samą, bo „i tak by go nie wpuścili”. Dopiero gdy po wszystkim zobaczyłam jego wiadomość o teściowej, zrozumiałam, że tego dnia urodziło się we mnie coś jeszcze

— To moje życie.

— Płacone moimi pieniędzmi.

— Mama mi pożyczyła.

Poczułam, jak serce mi staje.

— Mama?

Alina zagryzła wargę.

I wtedy wyszła prawda.

Nie cała od razu.

Prawda rzadko wychodzi elegancko.

Najpierw były półsłówka.

Potem zaprzeczenia.

Potem krzyk.

A na końcu liczby.

Mama część pieniędzy ze sprzedaży działki dała Alinie na wkład własny do samochodu i na otwarcie salonu kosmetycznego.

Salon upadł po pięciu miesiącach.

Zamiast powiedzieć mi prawdę, zaczęły prosić mnie o pieniądze, żeby „stanąć na nogi”.

Potem stało się to wygodne.

Alina wiedziała, że jeśli poprosi bezpośrednio, czasem odmówię.

Mama prawie zawsze potrafiła mnie przekonać.

— Czyli ten piec dwa lata temu? — zapytałam.

Mama siedziała przy kuchennym stole i patrzyła w obrus.

— Piec działał.

— Badania?

Milczenie.

— Mamo.

— Miałam badania kontrolne.

— Kosztowały trzy tysiące?

— Nie.

Poczułam mdłości.

— Leki?

— Część była na leki.

— Część?

Alina wtrąciła:

— Przestań ją męczyć.

Odwróciłam się do niej.

— Ty naprawdę uważasz, że to ja ją męczę?

— Masz pieniądze. Co ci szkodziło?

To było wszystko.

Całe lata w jednym zdaniu.

Masz.

Więc daj.

Masz więcej.

Więc należy się tym, którzy mają mniej.

Nie miało znaczenia, ile godzin pracowałam.

Ile weekendów Mihai spędził poza domem.

Ile razy odkładaliśmy coś dla dzieci.

Dla nich moje pieniądze pojawiały się znikąd.

— David ma dziewięć lat — powiedziałam. — W tym tygodniu chodził w pękniętych okularach, bo powiedziałam mu, że musimy oszczędzać.

Mama uniosła głowę.

Po raz pierwszy zobaczyłam na jej twarzy coś innego niż złość.

— Nie wiedziałam.

— Ja też nie wiedziałam, mamo. Bo byłam zbyt zajęta ratowaniem was.

— Nigdy cię nie zmuszałam.

To zdanie prawie mnie rozśmieszyło.

— Nie?

— Mogłaś powiedzieć nie.

— A co robiłaś, kiedy mówiłam?

Mama milczała.

— „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam.” „Ojciec byłby zawiedziony.” „Alina jest twoją siostrą.” „Mihai cię zmienił.” To nie było zmuszanie?

— Każda matka mówi czasem za dużo.

— Każda córka też może w końcu powiedzieć dość.

Wstałam.

Mama złapała mnie za rękę.

— Ana, nie rób z nas obcych.

Spojrzałam na jej palce.

— To zależy od ciebie.