W dniu porodu mąż zostawił mnie samą, bo „i tak by go nie wpuścili”. Dopiero gdy po wszystkim zobaczyłam jego wiadomość o teściowej, zrozumiałam, że tego dnia urodziło się we mnie coś jeszcze

Przez kilka sekund słyszałam tylko tykanie starego zegara nad lodówką.

— Pytałem cię rano — powiedział. — Spojrzałaś mi w oczy i powiedziałaś, że w tym miesiącu nic im nie wysyłasz.

— Mama ma problemy.

— Twoja mama ma problemy od jedenastu lat.

Zacisnęłam dłonie.

— Nie rozumiesz.

Mihai parsknął krótko, ale bez cienia rozbawienia.

— To prawda. Nie rozumiem. Nie rozumiem, jak można powiedzieć własnemu synowi, że na nowe okulary nie ma pieniędzy, a kilka godzin później wysłać prawie pięć tysięcy złotych dorosłej siostrze.

— To było dla mamy.

— W tytule przelewu napisałaś „dla mamy”. Wiadomość od Aliny mówi coś innego.

Poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła.

Więc przeczytał.

Nie miał prawa.

Chciałam się tego chwycić. Chciałam zrobić z tego główny problem, bo wtedy nie musiałabym odpowiadać na pytanie, które wisiało między nami.

— Grzebałeś w moim telefonie?

Mihai wreszcie spojrzał na mnie.

— Telefon leżał na stole. Alina wysłała wiadomość: „Dzięki, uratowałaś mnie. Mama nic nie musi wiedzieć o racie za auto”.

Zamilkłam.

Mihai zamknął oczy.

Nie powiedział: „Wiedziałem”.

Nie powiedział: „Jesteś kłamczuchą”.

To byłoby łatwiejsze.

Zamiast tego usiadł.

— Ana, ile?

— Co ile?

— Ile wysłałaś im przez ostatnie pół roku?

— Nie wiem.

— Wiesz.

— Nie prowadzę tabelki.

— Ja zacząłem.

Wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

Poczułam złość.