Że David przez pół roku chodził na treningi w butach o numer za małych, bo powiedział, że „jeszcze są dobre”.
Znalazłam przelew sprzed dwóch lat.
3200 złotych.
„Badania mamy.”
Pamiętałam tamten dzień.
Mama płakała przez telefon.
Mówiła, że lekarz znalazł coś niepokojącego.
Nie powiedziałam Mihai całej prawdy. Powiedziałam, że potrzebuję pieniędzy na naprawę samochodu.
Wysłałam przelew.
Tydzień później mama zadzwoniła z restauracji. Słyszałam muzykę, śmiech Aliny i brzęk kieliszków.
Powiedziała, że „wyniki jednak dobre”.
Nigdy nie poprosiłam o dokumentację.
Nigdy nie zapytałam, gdzie była badana.
Zamknęłam laptop.
Zrobiło mi się niedobrze.
Rano Mihai stał przy ekspresie do kawy.
Miał podkrążone oczy.
— Musimy porozmawiać — powiedziałam.
— Musimy.
— Ale najpierw jedno.
Spojrzał na mnie.
— To, co powiedziałeś wczoraj o zabraniu dzieci…
Przetarł twarz dłonią.
— Powiedziałem to źle.
Nie spodziewałam się tego.
— Byłem wściekły. Nie powinienem używać dzieci jako groźby.
Usiadł.
— Ale nie cofam tego, że nie będę dalej żył w domu, gdzie jedno z nas ukrywa pieniądze przed drugim.
To zabolało, ale było uczciwe.
Położyłam przed nim kartkę.
Na końcu widniała suma.
Przez pięć lat małżeństwa wysłałam mamie i Alinie ponad osiemdziesiąt trzy tysiące złotych.
Mihai długo patrzył na liczbę.
— Wiedziałeś? — zapytałam.
— Nie.
— Myślałeś, że ile?
— Może trzydzieści.
Oparł łokcie o stół.
— Ana, ja nie chcę ci zabraniać pomagać mamie.
— Wiem.
— Chcę tylko wiedzieć, czy najpierw dbamy o dzieci, czy o ratę za samochód twojej siostry.
Zakryłam twarz dłońmi.
— Boję się, że jeśli przestanę im pomagać, zostanę sama.
Mihai milczał.
To zdanie wyszło ze mnie, zanim zdążyłam je zatrzymać.
Spojrzałam na niego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
