Studiował mnie.
„Gdyby to było pytanie biznesowe, powiedziałbym ci dokładnie, co masz zrobić.”
„A ponieważ to moje małżeństwo?”
„Byłbym podejrzliwy wobec każdego, kto twierdziłby, że wie.”
Nie podobało mi się, że to było takie rozsądne.
Potem tata jeszcze raz zapoznał się z gwarancją.
„Jest jednak coś, co powinieneś zbadać.”
Wskazał na stronę z podpisami.
“Co?”
„Świadek”.
Przeczytałem imię.
Mara Voss.
Brzmiało znajomo.
Wtedy sobie przypomniałem.
Mara współpracowała z Seliną wiele lat wcześniej.
To była również kobieta, która niedawno zostawiła Rowonowi trzy wiadomości, na które nie odpowiedział, kiedy byłam w szpitalu.
„Mówiłeś, że ta umowa została podpisana siedem miesięcy temu?”
“Tak.”
„A finansowanie firmy załamało się w styczniu?”
“Tak.”
„Dlaczego więc świadek dzwonił do Rowana trzy razy w zeszłym tygodniu?”
Wpatrywałem się w imię.
„Może nie chodziło o gwarancję”.
Tata skinął głową.
“Może.”
Następnego ranka przeszukałem swoje kontakty zawodowe.
Mara Voss.
Były księgowy.
Obecny administrator Mercer & Lane Hospitality Group.
W jej profilu zawodowym znajdowała się aktualizacja firmy zamieszczona zaledwie dwa tygodnie wcześniej.
Na zdjęciu widać Selinę z dwoma partnerami w odnowionej jadalni, pod polerowanym mosiężnym szyldem.
Podpis brzmiał:
OSTATECZNE INSPEKCJE ZAKOŃCZONE. OTWARCIE WKRÓTCE.
Mój puls przyspieszył.
Projekt nie upadł.
Przynajmniej nie do końca.
Powiększyłem fotografię.
Za Seliną, przyklejona taśmą do szklanych drzwi, wisiała informacja o zezwoleniu.
Poniżej znajdował się właściciel nieruchomości.
Sterling Urban Holdings.
Firma mojego ojca.
Powoli obróciłem laptopa w stronę taty.
Jego wyraz twarzy uległ zmianie.
“Tata?”
Wziął komputer.
Po raz pierwszy odkąd przybył do mojego domu, Gideon Sterling wyglądał na szczerze zaskoczonego.
„Nie wiedziałem o tym.”
To było całkowicie możliwe.
Jego firma za pośrednictwem spółek zależnych była właścicielem setek nieruchomości komercyjnych.
Ale jeśli podupadająca firma Seliny mieściła się w domu Sterlingów, to nasze drogi rodzinne skrzyżowały się, zanim Rowan dowiedział się, kim jestem.
Tata oddał mi ekran.
„Phoebe.”
“Tak?”
„Powinieneś dowiedzieć się, kto zatwierdził tę umowę najmu.”
Spojrzałem na zdjęcie.
Po raz pierwszy zastanowiłam się, czy moja ukryta tożsamość jest rzeczywiście jedynym sekretem skrywanym w naszym małżeństwie.
