The forensic accountant in me almost admired the irony.
“Selina,” I said, “when exactly would the time have been right?”
She looked at me.
“After the financing stabilized.”
„Nie ustabilizowało się.”
„Myślałem, że tak.”
„Ale tak się nie stało.”
“NIE.”
„I mimo to otworzyłeś?”
Jej ramiona zesztywniały.
„Otwieramy.”
“Gdy?”
“Przyszły miesiąc.”
Rowan wpatrywał się.
„Powiedziałeś mi, że projekt jest martwy”.
„Pierwotny projekt był.”
„Co to znaczy?”
Selina złożyła ręce.
„Inwestorzy się wycofali. Znalazłem inne rozwiązanie”.
Mój instynkt się wyostrzył.
„Jakie rozwiązanie?”
Spojrzała na tatę.
To była wystarczająca odpowiedź.
„Co zrobiła moja firma?” – zapytał.
„Nic niewłaściwego.”
„Nie pytałem, czy to było niewłaściwe”.
Selina westchnęła.
„Właściciel zaproponował restrukturyzację w ramach odroczonego czynszu”.
Tata odchylił się do tyłu.
„Kto to negocjował?”
„Mara.”
Znów to imię.
„Dlaczego Mara dzwoni do Rowana?” zapytałem.
Selina mrugnęła.
“Nie wiem.”
Rowan zmarszczył brwi.
„Zostawiła trzy wiadomości.”
„Ona nie powinna cię już w to mieszać”.
“Nie więcej?”
Słowo zawisło w powietrzu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
