Wystudiowany.
„Idziesz na górę” – powiedziała.
To nie było do końca pytanie.
“Tak.”
„Szóste piętro?”
Zatrzymałem się.
“Tak.”
Jej wyraz twarzy nieznacznie się zmienił.
„Ja też.”
Winda się otworzyła.
Przytrzymałem drzwi.
Stanęła obok mnie.
Drzwi się zamknęły, a my dwoje odbiliśmy się w szczotkowanym metalu.
Przez kilka sekund żadne z nas się nie odzywało.
Potem zapytała: „Czy spotykasz się z firmą?”
“Tak.”
„W związku ze sporem biznesowym?”
Spojrzałem na jej odbicie.
“Tak.”
„Komponent rodzinny?”
“Niestety.”
Skinęła głową raz.
Powoli.
„Widziałam, jak ta firma prowadziła około tuzina takich spraw w ciągu ostatnich trzech lat” – powiedziała.
Moja dłoń zacisnęła się na pasku torby.
Kontynuowała spokojnie, jakby rozmawiała o pogodzie.
„Chcę, żebyś wiedział, że prawnik, z którym prawdopodobnie się spotkasz, jeśli jego nazwisko brzmi tak, jak mi się wydaje, ma pewien schemat działania, który uważnie obserwuję. Zwykle przedstawia umowy wykupu, które wydają się legalne, ale zawierają klauzule zrzekające się prawa do audytu sprawozdań finansowych za poprzednie okresy. Większość klientów tego nie zauważa. Są pogrążeni w żałobie, wyczerpani albo po prostu próbują jak najszybciej zakończyć spotkanie”.
Winda mruczała, jadąc w górę.
Odwróciłem się do niej.
„Skąd wiesz, z którym prawnikiem się spotykam?”
Dała mi swoje imię.
Eleanor Whitmore.
A potem jej tytuł.
Zastępca dyrektora urzędu audytora państwowego.
Miała spotkanie o godzinie 14:00 z partnerem zarządzającym firmy. Od czternastu miesięcy przygotowywała sprawę skierowaną do sądu w związku z powtarzającymi się skargami dotyczącymi tej firmy.
Numer windy zmienił się z czterech na pięć.
Powiedziałem: „Mam dokumenty”.
Jej wzrok się wyostrzył.
„Jakiego rodzaju?”
„Płatności od dostawców na rzecz podmiotu fikcyjnej firmy. Lista płac. Równoległe zapisy w magazynie. Podejrzana poprawka dotycząca własności, datowana na czas, gdy moja matka była w stanie krytycznym”.
Winda zwolniła.
Eleanor nawet nie mrugnęła.
„Czy masz kopie?”
“Tak.”
„Oryginały?”
„Wiem, gdzie oni są.”
„Czy druga strona wie?”
“NIE.”
Kącik jej ust poruszył się.
“Dobry.”
Drzwi się otworzyły.
Weszliśmy na korytarz na szóstym piętrze.
Pachniało tonikiem, cytrynowym lakierem i tym, że wyniki zostały ustalone zanim pojawili się zwykli ludzie.
Podawałem jej skróconą wersję podczas spaceru.
Stół kuchenny.
Wykup za dwanaście tysięcy dolarów.
Czterdzieści procent mojej matki.
Trzydzieści procent Martina.
Zapisy księgowe.
Dystrybucja Sunrise.
Trzej pracownicy-widma.
Jednostka magazynowa.
Drugi zestaw książek.
Podpis.
Eleanor słuchała nie przerywając.
Zatrzymała się przed salą konferencyjną, obok oprawionego abstrakcyjnego obrazu w odcieniach szarości i błękitu.
„Sam ten podpis mógłby narazić na poważne konsekwencje prawne, w zależności od tego, co miał na celu zmienić” – powiedziała. „W połączeniu z dokumentacją finansową i czasem związanym ze stanem zdrowia pani matki, mogłoby to oznaczać oszustwo, problemy podatkowe i potencjalne wyzysk finansowy”.
Te słowa brzmiały klinicznie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
