Dołączył do nich Gabriel, wspólnik odpowiedzialny za księgowość firmy.

Rodrigo zmarszczył brwi, gdy Fernanda weszła.

„Co ona tu robi?”

„Ona jest przyjaciółką rodziny” – powiedziałem.

Potem wszedł mój ojciec.

Patricia uśmiechnęła się do niego protekcjonalnie.

„Pan Salgado.”

Mój ojciec skinął głową uprzejmie.

„Pani Luján.”

Nikt nie wiedział, że w teczce Fernandy znajdowały się poświadczone kopie przelewów pieniężnych, dokumentów dotyczących mieszkania i dokumentów złożonych za moim sfałszowanym upoważnieniem.

Jedliśmy przez około czterdzieści minut.

Rodrigo znakomicie wywiązał się z roli idealnego męża.

Nawet trzymał mnie za rękę.

Na koniec odstawił kieliszek.

„W porządku. Mariana powiedziała, że ​​chce porozmawiać o mieszkaniu.”

Wszyscy na mnie spojrzeli.

Podniosłem słuchawkę telefonu.

“Tak.”

Rodrigo przesunął w moją stronę teczkę.

„To proste. Musimy tylko poprawić kilka szczegółów.”

Patricia się uśmiechnęła.

„Teraz myślisz jak żona.”

Spojrzałem na nią.

„Właśnie dlatego zaprosiłem wszystkich.”

Rodrigo przesunął w moją stronę długopis.

Nie dotykałem tego.

Zamiast tego włączyłem mały głośnik umieszczony za nami.

Na początku muzyka wypełniła jadalnię.

Muzyka z naszego ślubu.

Potem usłyszałem nagrany głos Patricii.

„Ona nadal niczego nie podejrzewa?”

Rodrigo zamarł całkowicie.

Nagrywanie było kontynuowane.

„Ona nadal uważa, że ​​to mieszkanie było moim prezentem ślubnym”.

Siostra Rodriga zwróciła się w jego stronę.

Daniel wpatrywał się w stół.

Rodrigo nagle wstał.

„Co to do cholery jest?”

Podniosłem jedną rękę.

„Jeszcze nie skończyliśmy.”

Potem padło zdanie, które powtarzałem w głowie przez wiele dni.

„Mariana podpisze wszystko, jeśli jej powiem, że to dla naszej przyszłości”.

Patricia zbladła.

Zatrzymałem nagrywanie.

Nikt się nie odezwał.

Rodrigo wyzdrowiał pierwszy.

„Wyrywasz wszystko z kontekstu.”

„Nagrałem całą rozmowę.”

„Właśnie rozmawiałam z mamą.”

Fernanda otworzyła teczkę.

„W takim razie może moglibyśmy to omówić.”

Położyła kopię fałszywego upoważnienia na stole.

Daniel poruszył się na krześle.

Fernanda spojrzała mu prosto w oczy.

„Panie Murillo, zakładam, że rozpoznaje pan ten dokument.”

Daniel stracił kolor.

Rodrigo uderzył dłonią w stół.

„Nie rób z tego sceny.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!