Wstał.

Następnie obszedł biurko dookoła.

„Myślisz, że możesz dyktować mi warunki?”

Zostałem tam, gdzie byłem.

„Nie masz żadnej pracy.”

Brak odpowiedzi.

„Brak dochodu”.

Obserwowałem go.

„Brak znaczących oszczędności.”

Gestem wskazał na moje ubrania.

„Wszystko, co nosisz, czym jeździsz, wszystko, co wydajesz, pochodzi ode mnie”.

„To, co się ze mną stanie po moim odejściu, nie jest już twoją sprawą”.

Odebrał umowę.

Zaciskał szczękę w miarę czytania.

Gdy doszedł do klauzuli finansowej, rzucił papiery na biurko.

„Trzy miliony dolarów?”

“Tak.”

„Po co?”

„Moja osada”.

„Jesteś w ciąży z dzieckiem, którego nigdy nie chciałam.”

„To dziecko prawnie należy do ciebie”.

„Nigdy tego nie rozpoznam”.

„W takim razie zrzeczenie się praw rodzicielskich powinno być łatwe”.

Odwrócił się.

„Zakończ ciążę.”

Spojrzałam na niego.

„Wtedy wszystko wróci do normy” – kontynuował.

Prawie się roześmiałem.

“Normalna?”

Odwrócił się.

„Jeśli zamiast tego wniesiemy pozew”, powiedziałem, „sąd zbada majątek małżeński”.

Jego twarz pozostała neutralna.

„Sześć nieruchomości”.

Nic.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!