Podszedł i poklepał mnie po ramieniu.
„Myślałem, że będziesz zbyt zajęty zabawą w góralskiego człowieka w domku.”
On się zaśmiał.
Uśmiechnąłem się, bo było to łatwiejsze niż kłótnia.
Kolacja minęła nam wśród zwykłych drobnych upokorzeń.
Mama poprawiła sposób nakrywania do stołu.
Przesunąłem ustawione przeze mnie krzesła.
W końcu powiedział mi, że prawdopodobnie będzie łatwiej, jeśli po prostu usiądę.
Wszystko mówiła tym słodkim głosem, którego używała, gdy inni ludzie się przyglądali.
Potem podano deser.
Ktoś kroił ciasto pekanowe, gdy mama podniosła kieliszek z winem.
„No cóż” – powiedziała – „wreszcie gotowe”.
Wszyscy spojrzeli w jej stronę.
„Sprzedaliśmy chatę twojego ojca.”
Przez chwilę myślałem, że źle zrozumiałem.
„Sprzedałeś to?”
Mama skinęła głową.
„Stało tam i niszczało. Nie mogliśmy go konserwować w nieskończoność”.
Prawie się z tego roześmiałem.
Niczego nie konserwowali.
Miałem.
Grant odchylił się na krześle.
„Dość długo to trwało. Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, że ktoś kupił to wysypisko.”
Kilku krewnych zaśmiało się niezręcznie.
Spojrzałem na mamę.
„Sprzedałeś to, nic mi nie mówiąc?”
„Nie sądziliśmy, że będzie Pan zainteresowany.”
„Myślałeś, że nie będę zainteresowany?”
Jej wyraz twarzy lekko stwardniał.
„Nie zaczynaj, Owen.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
