Nie byłam pewna ani w porządku. Byłam zmęczona. Zmęczona wzdryganiem się za każdym razem, gdy ktoś wymawiał jego imię jak puentę, zmęczona udawaniem, że go nie widziałam na korytarzu.
“Wszystko w porządku, kochanie?”
***
Tej nocy usiadłem na skraju łóżka i złożyłem sobie obietnicę. Zbliżał się dzień ukończenia szkoły. Wejdę do sali z dziadkiem, odbiorę dyplom i po raz pierwszy od czterech lat opuścimy szkołę z wysoko uniesionymi głowami.
Potem poszłam i zaprosiłam dziadka. Oczywiście, powiedział: „Tak”.
Nie miałem pojęcia, że ten dzień przyniesie mi coś więcej niż tylko godność.
Wchodziłem do tego audytorium.
***
Poranek ukończenia szkoły nadszedł powoli. Pomogłem dziadkowi Walterowi włożyć jego stary szary garnitur, jedyną ładną rzecz, jaką posiadał, i wygładziłem mu klapy.
„Wyglądasz jak gwiazda filmowa, dziadku” – powiedziałem mu.
Zachichotał i pociągnął za mankiety, wciągając lekko wystający brzuch.
„Wyglądam jak starzec w pożyczonym garniturze, Emily. Ale dam radę!”
Zaśmiałem się, poprawiłem mu krawat i starałem się nie myśleć o czekającej na nas sali. Dziadek wyprasował ten garnitur o piątej rano. Słyszałem, jak nuci przez ścianę.
“Wyglądasz jak gwiazda filmowa.”
***
Dziadek Walter i ja weszliśmy razem do szkoły po raz pierwszy, jego ramię w moim uścisku. Korytarze pachniały woskiem do podłóg, którym sam posmarował podłogę poprzedniego wieczoru.
Gdy przekroczyliśmy drzwi audytorium, chichoty zaczęły się, zanim jeszcze znaleźliśmy wolny rząd.
„Wow, dziadek Emily w końcu założył coś, co nie wygląda jak szmatki do czyszczenia” – powiedział mój kolega z klasy, Tyler, na tyle głośno, że wszyscy się odwrócili.
Grupa dziewcząt w pobliżu Brittany wybuchnęła śmiechem.
Chichotanie zaczęło się zanim jeszcze zdążyliśmy się pokłócić.
Było mnóstwo podobnych komentarzy.
Poczułem, jak dłoń dziadka Waltera zaciska się na mojej. To był tylko delikatny uścisk, taki sam, jaki dawał mi w gabinecie lekarskim, kiedy byłem mały i bałem się igieł.
Spojrzałam na niego. Ból był obecny, tylko przez sekundę, w kąciku jego ust. Potem uśmiechnął się do mnie, jakby nic na świecie nie mogło nas dotknąć.
„Nie słuchaj ich, dziadku” – wyszeptałem. „Jak tylko dostanę ten dyplom, to wychodzimy. Pizza, film, wszystko”.
Ból był.
„Emily”. Zatrzymał się i odwrócił do mnie. „Jestem z ciebie dumny. Tylko po to tu przyszedłem. Słyszysz?”
Skinąłem głową. Nie ufałem swojemu głosowi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
