“Jak?”
„W końcu Helen się ze mną skontaktowała.”
Spojrzałam na niego.
„Moja siostra?”
„Powiedziała mi, że już sobie poradziłeś.”
“NIE.”
„Powiedziała, że spotykasz się z kimś innym. Powiedziała, że nie chcesz, żebym się pojawił i zniszczył twoje nowe życie”.
Wstałem.
„To nie ma sensu.”
„Ja też tak myślałem.”
„To dlaczego w ogóle nie przyszedłeś?”
„Próbowałem cię znaleźć. Przeprowadziłeś się.”
„Bo Helen mnie przekonała!”
Danny skinął głową.
“Dokładnie.”
Potem dodał coś jeszcze gorszego.
„Myślę, że ona sama mnie chciała.”
“Co?”
„Ona zawsze nam zazdrościła.”
„Helen wyszła za mąż za twojego przyjaciela.”
“W końcu.”
Mój umysł wirował.
„Czy nadal masz jej listy?”
Twarz Danny’ego się zmieniła.
“NIE.”
“Dlaczego?”
„Spaliłem je.”
„Spaliłeś jedyny dowód?”
Jego oczy zaszły łzami.
„Nie mogłem dalej czytać słów, które mi cię ukradły”.
To brzmiało rozdzierająco.
Wtedy tak myślałem.
Helen zadzwoniła tego wieczoru.
Odrzuciłem połączenie.
Zadzwoniła ponownie.
Wyłączyłem telefon.
Następnego ranka przyszła do mojego domu.
„Claire?”
Stałem za kurtyną.
„Wiem, że jesteś w domu.”
Danny dotknął mojego ramienia.
„Nie nienawidź jej z mojego powodu.”
Spojrzałem na niego.
„Ukradła nam pięćdziesiąt pięć lat.”
„Nie mamy już czasu na nienawiść”.
To zdanie przekonało mnie bardziej, niż cokolwiek innego.
Jaki kłamca broniłby człowieka, który rzekomo zniszczył mu życie?
Jeszcze nie zrozumiałem, że znów zadałem niewłaściwe pytanie.
W ciągu następnych trzech tygodni Danny i ja staliśmy się dziewiętnastolatkami.
Prawie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
