W wieku 52 lat wciąż była dziewicą. Tamtej nocy po raz pierwszy chciała, żeby mężczyzna został… Dopóki wiadomość na jego telefonie nie ujawniła, dlaczego przez trzy miesiące był aż tak cierpliwy

Dlatego dokładnie wiedział, jakiemu mężczyźnie Claire zaufa.

Claire słuchała, a łzy bezgłośnie spływały jej po twarzy.

Czułość, o której sądziła, że należała wyłącznie do nich dwojga, nagle wydawała się czymś skradzionym.

– Ile? – zapytała w końcu.

Adam wyglądał na zdezorientowanego.

– Co?

– Ile miałeś wygrać?

Spuścił wzrok.

– Nic.

Claire roześmiała się gorzko.

– Nie obrażaj mnie jeszcze bardziej.

– Nie chodziło o pieniądze.

– Więc dlaczego?

Adam spojrzał jej prosto w oczy.

– Bo byłem aroganckim idiotą, który chciał udowodnić, że potrafi zrobić coś, czego nie udało się innym mężczyznom.

Ta odpowiedź zabolała bardziej niż pieniądze.

Dla Adama jej dziewictwo kiedyś było osiągnięciem.

Zwycięstwem.

Czymś, co jego ego mogło zdobyć.

Claire wstała.

– Nienawidzę cię.

– Wiem.

– A Vanessa?

Adam przesunął telefon w jej stronę.

– Przeczytaj wiadomości z ostatnich kilku tygodni.

Claire nie chciała.

Ale przeczytała.

Wiadomości się zmieniły.

Na początku Adam grał w tę grę.

Potem, kilka tygodni wcześniej, Vanessa napisała:

„Za bardzo się angażujesz. Nie zapominaj, czym to jest.”

Adam odpowiedział:

„Kończę z tym.”

Vanessa: „Przecież nawet jeszcze z nią nie spałeś.”

Adam: „Właśnie dlatego.”

Kilka dni później przyszła kolejna wiadomość.

„Czyli cały ten wysiłek poszedł na marne?”

Adam odpowiedział:

„Ona nie jest czymś, co można wygrać.”

Claire przeczytała to zdanie dwa razy.

Nie wymazywało tego, co zrobił.

Nic nie mogło tego zrobić.

Ale tłumaczyło dziwny dystans, który ostatnio zauważała za każdym razem, gdy Vanessa żartowała z ich związku.

Adam już wcześniej próbował zakończyć tę grę.

Po prostu nie miał odwagi powiedzieć Claire, jak to wszystko się zaczęło.

I właśnie to tchórzostwo doprowadziło ich do tego miejsca.

Claire oddała mu telefon.

– Powinieneś był mi powiedzieć.

– Tak.

– W chwili, kiedy zrozumiałeś, że coś do mnie czujesz.

– Tak.

– Zanim stanęłam tutaj gotowa dać ci coś, czego strzegłam przez całe życie.

Adam spuścił wzrok.

– Tak.

Claire wzięła torebkę.

Tym razem Adam jej nie zatrzymał.

Nie powiedział, że ją kocha.

Nie poprosił o kolejną szansę.

Po prostu wyjął z kieszeni klucz do hotelowego pokoju, położył go na stole i powiedział:

– Pokój jest opłacony. Zostań, jeśli nie chcesz prowadzić. Ja odchodzę.

Claire spojrzała na niego.

– Odchodzisz?