Claire zamarła.

Adam szybko chwycił telefon.

—Claire, mogę wyjaśnić.

Odsunęła się.

—Założyłeś się o moje dziewictwo?

Adam nic nie powiedział.

—Czy kłamałeś mnie przez trzy miesiące?

Na koniec wyszeptał:

—Na początku… tak.

Oczy Claire napełniły się łzami.

Zaledwie kilka minut wcześniej była gotowa powierzyć mu najbardziej intymną decyzję w całym swoim życiu.

Teraz nie chciała go już nawet w pobliżu.

Złapała swoją torbę.

Ale zanim otworzył drzwi, Adam powiedział:

—Jest coś, czego Vanessa ci nigdy nie powiedziała.

Claire się odwróciła.

-To?

Adam wyglądał na przerażonego.

Potem powiedział:

„Zakład nie dotyczył tylko tego, czy zostanę twoim pierwszym mężczyzną. Jeden z twoich trzech przyjaciół dodał do umowy coś o wiele gorszego… a jeśli teraz odejdziesz, możesz nigdy nie dowiedzieć się, dlaczego w ogóle mnie wybrali”.

Claire pozostała nieruchoma.

Co jej najbliżsi przyjaciele w tajemnicy ustalili z nieznajomą osobą w sprawie jej dziewictwa i czego Adam nadal bał się jej powiedzieć?

Nie mogłem tu zamieścić reszty historii. W pierwszym komentarzu podzieliłem się tym, co najbliżsi przyjaciele Claire planowali za jej plecami, dlaczego Adam zgodził się spotkać z 52-letnią dziewicą i co w końcu wyznał, gdy Claire stała w drzwiach, gotowa odejść od niego na zawsze. To, co wydarzyło się później, całkowicie zmieniło jej wyobrażenia o nim, o swoich przyjaciołach i o obietnicy, której dochowywała przez ponad pięćdziesiąt lat. Przeczytaj ciąg dalszy poniżej.

Jeśli nie widzisz tej opcji, zmień ustawienia komentarzy z „Najbardziej trafne” na „Wszystkie komentarze”.

CZĘŚĆ 2

Claire nie odeszła.

Nie dlatego, że ufałam Adamowi.

Już nie.

Została, bo po pięćdziesięciu dwóch latach chronienia najbardziej prywatnej części siebie musiała wiedzieć, w jakim stopniu zdradzili ją ludzie jej najbliżsi.

Adam usiadł i położył telefon na stole między nimi.

Żadnych wymówek.

Bez dotykania.

Nie próbując jej uspokoić.

Potem opowiedział jej wszystko.

Vanessa nawiązała z nim kontakt kilka miesięcy przed tym, zanim Claire go poznała.

Opisał to Claire jako wyzwanie.

Pięćdziesięciodwuletnia dziewica, która odrzuciła wszystkich mężczyzn, którzy próbowali ją porwać.

Według Vanessy Claire przez tak wiele lat wierzyła, że ​​potrafi rozpoznać samolubnych mężczyzn, że stała się „zbyt dumna” ze swojej intuicji.

Vanessa chciała coś udowodnić.

W przypadku Claire nie było inaczej.

Że przy odpowiednim mężczyźnie, wystarczającej ilości cierpliwości i starannie dobranych słowach, w końcu poddałaby się jak każdy inny.

Adam na początku się śmiał.

Potem do głosu doszło jego ego.

Niedawno przeszedł przez bolesny rozwód i spodobała mu się myśl, że musi udowodnić, że potrafi zdobyć kobietę, która rzekomo odrzucała wszystkich.

To było straszne.

Adam nie starał się, żeby brzmiało to lepiej, niż było w rzeczywistości.

Vanessa przekazała mu informacje.

Co podobało się Claire.

Co go przestraszyło.

Co zrobili źle inni mężczyźni.

Nawet obietnica, którą Claire złożyła sobie, gdy była młoda.

Adam wykorzystał to wszystko.

Dlatego wiedział, kiedy przestać.

Dlatego wiedziała, że ​​nie powinna komentować swojego ciała.

Dlatego wiedział dokładnie, jaki mężczyzna wzbudzi zaufanie Claire.

Claire słuchała, jak łzy cicho spływały po jej policzkach.

Czułość, którą uważała za wspólną cechę tych dwojga, nagle wydała się jej skradziona.

„Ile?” zapytał w końcu.

Adam wydawał się zdezorientowany.

-To?

—Co zyskałeś?

Spuścił wzrok.