Bez słowa podałem mu kopertę.
Przeczytał napis i zmarszczył brwi.
– Czy to pismo Anny?
– Tak.
– Jesteś pewien?
– Jestem matką. Oczywiście, że tak.
Ostrożnie oderwałem krawędź.
W środku znajdowała się złożona na cztery kartka papieru i małe zdjęcie.
Na zdjęciu była Anna. Była bardzo młoda, uśmiechnięta, stała przy budynku.
Odwróciłem zdjęcie.
Na odwrocie była data.
W tym samym miesiącu zmarła.
„Co to za miejsce?” zapytał Aleksiej.
Przyjrzałem się uważnie.
– Nie wiem.
Na kartce papieru widniał napis:
„Mamo, jeśli czytasz ten list, to znaczy, że nie mogłam z Tobą porozmawiać osobiście. Proszę, nie bój się na początku. Długo nie wiedziałam, jak Ci o wszystkim powiedzieć.
Poczułem, jak coś ściska mnie w gardle.
Hanna napisała następnie o kobiecie o imieniu Marina, którą przypadkiem spotkała w szpitalu.
Rozmawiali.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
