Oparł się o drzwi. „Na pół etatu”.
„Moja mama pracuje na nocną zmianę w szpitalu. Czasami tu zostaję, bo mam bliżej do szkoły”.
Spojrzałem na Davida.
„Nigdy nie wspominałeś o wnuku.”
„Wspomniałem o wnukach”.
“Ani ten, który mieszka w pokoju obok.”
„Nie chciałam, żebyś myślał, że potrzebuję opieki”.
Noah prychnął. „Czasami tak. Jak wszyscy starzy ludzie”.
„Noah. Znowu nie pomagasz.”
„Powinieneś wiedzieć, że on jest irytujący, jak wszyscy starzy ludzie.”
Zachichotałem.
„Zostawia otwarte drzwiczki szafek i narzeka na Wi-Fi, jakby to była osobista zniewaga”.
Dawid spojrzał na niego. „Idź natychmiast na górę”.
Kiedy wyszedł, zapytałem: „Dlatego nie mogliśmy prowadzić rozmów wideo?”
Dawid odpowiedział natychmiast. „Nie chciałem, żebyś mnie jeszcze widział”.
„Więc po prostu dalej kłamałeś?”
“Cały czas miałem ci to powiedzieć.”
“Gdy?”
„Po pierwszym miesiącu”.
„Ale minęły już miesiące, a ty tego nie zrobiłeś”.
Odwrócił wzrok.
Poczułem, że coś we mnie pękło.
Czy miałem tu w ogóle przyjść?
Dawid milczał zbyt długo.
Już wiedziałem.
„Nie, nie sądziłem, że zaproszę cię w najbliższym czasie.”
“Nigdy nie chciałeś mnie poznać?”
“Nie to powiedziałem.”
„Co więc mówisz?”
Podniósł wzrok. „Pomyślałem, że jeśli będę trzymał cię wystarczająco daleko, będę mógł pozostać tą wersją siebie, którą lubisz”.
Na korytarzu zrobiło się bardzo cicho.
„Czy rozumiesz, jak to jest okrutne?”
Jego twarz się skrzywiła. „Tak
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
