“Do siebie nawzajem?”
“Głównie.”
Spojrzałem jeszcze raz na kopertę.
“A co z tym?”
“Michael napisał to do ciebie.”
„Dlaczego mi tego nie dał?”
„Myślę, że dał to Ruth, bo się bał”.
“Boisz się mnie?”
“Boję się, że cię stracę.”
Zaśmiałem się gorzko.
„Ryzykował, że mnie straci na 11 lat”.
“Ja wiem.”
„Nie, Davidzie. Wiesz, co zrobiła twoja żona. Nie wiesz, co zrobił mi mój mąż”.
Przyjął to bez obrony.
Utrudniło mi to utrzymanie gniewu w jednej formie.
„Czy Ruth wiedziała, że Michael nie żyje?”
“Tak.”
“Jak?”
„Śledziła twoją rodzinę w Internecie”.
Dreszcz przeszedł mnie po plecach.
„Po tym mnie poznałeś?”
Dawid skinął głową.
„W pudełku były zdjęcia. Jedno z tobą i Michaelem ze ślubu córki. Drugie z kolacji rocznicowej”.
Wstałem.
„Widziałeś, jak wędrowałem po Valletcie z mapą do góry nogami, i od razu wiedziałeś, kim jestem”.
“Tak.”
„Zaśmiałeś się i zapytałeś, czy to mój pierwszy raz na Malcie.”
“Tak.”
„Udawałeś, że jesteśmy obcymi ludźmi”.
„Miałem się przedstawić i dać ci kopertę.”
„Ale tego nie zrobiłeś.”
“NIE.”
“Dlaczego?”
Spojrzał w stronę portu.
„Bo się do mnie uśmiechnąłeś.”
Czekałem.
„Teraz to brzmi głupio” – powiedział. „Ale wyglądałeś na zagubionego, a potem zacząłeś się z siebie śmiać. Miesiącami wyobrażałem sobie, że jesteś imieniem na kopercie. Nagle stałeś się człowiekiem”.
„Więc zabrałeś mnie na kawę.”
„Powiedziałem sobie, że to tylko kawa”.
“Potem śniadanie.”
“Tak.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
