Część trzecia: Co mówią listy
Odpowiedź cicho coś we mnie złamała. Nie było żadnego dramatycznego trzasku, żadnego dźwięku – tylko ciche załamanie się gdzieś w życiu, które już raz, cztery lata wcześniej, myślałam, że się skończyło. Michael umarł tuż obok mnie. Karmiłam go zupą, kiedy nie mógł już utrzymać łyżki w dłoni. Myłam mu włosy w misce przy łóżku. Spałam na krześle w hospicjum, przysuniętym wystarczająco blisko, by móc go dotykać, noc po nocy, aż do końca. Ostatniego ranka uścisnął moją dłoń i powiedział: „Byłaś najlepszą częścią mojego życia”. Wierzyłam mu całkowicie. Może jakaś część mnie nadal wierzyła. To, jakoś, było najokrutniejsze w tym wszystkim.
„Dlaczego to się skończyło?” zapytałem.
„Ruth powiedziała, że sami wybrali sobie rodziny”.
„Jakże to szlachetne z ich strony.”
„Zakończyli to dwadzieścia jeden lat temu. Pisali jeszcze przez jakiś czas – ostatnie listy były głównie z przeprosinami”.
„Do siebie nawzajem?”
“Głównie.”
„A ta?” zapytałem, wskazując głową na kopertę, która wciąż leżała między nami.
„Michael napisał to do ciebie. Myślę, że dał to Ruth, bo się bał.”
„Boisz się mnie?”
„Boję się, że cię stracę.”
„Ryzykował, że straci mnie na jedenaście lat” – powiedziałem.
“Ja wiem.”
„Nie, Davidzie. Wiesz, co zrobiła twoja żona. Nie wiesz, co zrobił mi mój mąż”.
Przyjął to bez słowa protestu, co w jakiś sposób utrudniło mi utrzymanie mojego gniewu w jakiejkolwiek czystej, prostej formie.
„Czy Ruth wiedziała, że on umarł?” – zapytałem.
„Tak. Śledziła twoją rodzinę w sieci, po cichu, przez lata.”
Dreszcz powoli przeszedł przez całe moje ciało. „Tak mnie rozpoznałeś?”
Skinął głową. „W pudełku były zdjęcia. Jedno z tobą i Michaelem razem, ze ślubu twojej córki”.
Wstałem od stołu. „Widziałeś, jak włóczę się po Valletcie z mapą do góry nogami, i od razu wiedziałeś, kim jestem”.
“Tak.”
„Udawałeś, że jesteśmy obcymi ludźmi”.
„Miałem zamiar się przedstawić i od razu dać ci kopertę.”
„Ale tego nie zrobiłeś.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
