Przeczytał i uśmiechnął się. „Tak jest lepiej”.
Tego wieczoru jedliśmy w tej samej restauracji portowej. Kelner powitał go po imieniu w drzwiach i po raz pierwszy poczułem, że już się tego nie boję. Clara dołączyła do nas na deser, lekki i ciepły, jakiego nie doświadczyła na tym dziedzińcu rok wcześniej. A zanim wyszliśmy, David zaprowadził mnie z powrotem przez ten sam łuk – ten, w którym pierwszy raz usłyszałem kłamstwo, pierwszy raz zobaczyłem kopertę, pierwszy raz poczułem to szczególne ukłucie miłości, którą po raz drugi w życiu oszukałem.
Wziął mnie za rękę. „Żadnych niespodzianek”.
“Dobry.”
„Żadnych ukrytych planów.”
“Lepsza.”
„Chciałbym wykorzystać cały pozostały nam czas na podróżowanie między twoim domem a moim.”
„Czy to propozycja?”
„To jest pytanie.”
Ta różnica miała większe znaczenie, niż potrafię to właściwie wytłumaczyć. Powiedziałam „tak”. Nie dlatego, że kiedyś, lata wcześniej, obiecałam sobie, że powiem „tak” na wszystko, co życie mi zaoferuje. Ta obietnica należała do przestraszonej kobiety, która myślała, że odwaga oznacza po prostu, by nigdy nie odmawiać doświadczenia. Teraz wiem lepiej. Czasami odwaga to opuszczenie podwórka. Czasami to wejście na pokład samolotu powrotnego. A czasami to sprawienie, by mężczyzna zasłużył na prawo, by ponownie cię o coś poprosić, porządnie, za drugim razem.
W wieku sześćdziesięciu siedmiu lat pojechałem na Maltę, bo córka zapytała mnie, kiedy ostatnio zrobiłem coś, co naprawdę mnie uszczęśliwiło. Zakładałem wtedy, że szczęście okaże się pięknym miejscem. Potem przez chwilę myślałem, że to Dawid. Okazało się, że ani jedno, ani drugie. Szczęście to odkrycie, że nawet po żałobie, zdradzie i strachu moje życie nadal należy wyłącznie do mnie. A kiedy miłość odnalazła mnie po raz drugi, nie powiedziałem „tak”, bo byłem samotny.
Powiedziałam „tak”, bo tym razem wiedziałam, że mogę również powiedzieć „nie”.
