„Masz rację. Wyglądasz na trzydzieści pięć lat.”
„Teraz wiem, że jesteś nieuczciwy.”
On się zaśmiał.
Tego popołudnia piliśmy kawę.
A potem znowu dwa dni później.
Wkrótce zaczęliśmy chodzić na długie spacery, zaglądać do księgarni, słuchać jazzu i kłócić się o to, czy róże są przereklamowane.
„Oni są potrzebujący” – powiedział mi Arthur.
„To są kwiaty.”
„Dokładnie. Wyobraź sobie, że jesteś tak wymagający i nawet nie płacisz czynszu.”
W towarzystwie Arthura śmiałam się częściej niż przez ostatnie lata.
Pozostawał w związku małżeńskim ze swoją żoną Anne przez trzydzieści osiem lat, aż do jej śmierci.
Więc żadne z nas nie udawało, że smutek zniknął, bo minął tylko czas.
Rozmawialiśmy o naszych małżonkach.
Nasze dzieci.
Żałuję.
Samotność.
Pewnego popołudnia Artur powiedział:
„Nikt cię nie ostrzega, że żałoba cichnie, jeśli jej nie opuszczasz.”
Wiedziałem dokładnie, co miał na myśli.
Po kilku tygodniach zaprosił mnie do swojego domu.
„Mam całą półkę starych płyt, które ci się spodobają. Chodź na kawę.”
Ufałam mu.
Więc poszedłem.
Wtedy zobaczyłem ten obraz.
Artur odstawił kubki.
„Abigail, usiądź.”
“NIE.”
Wskazałem na kominek.
„Powiedz mi, skąd to masz.”
Spojrzał na obraz.
„Od Roberta.”
Spojrzałam na niego.
“Co?”
„Robert mi to przysłał.”
„Znałaś mojego męża?”
Artur skinął głową.
„Spotkałem go, gdy byliśmy młodzi.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
