Arthur wyjaśnił, że po powrocie Roberta do Ameryki, utrzymywali ze sobą sporadyczny kontakt.
Potem życie stało się pracowite.
Małżeństwo.
Dzieci.
Praca.
Czasami między listami mijały lata.
Kiedy jednak Robert zachorował, odnalazł Arthura za pośrednictwem starego przyjaciela.
Ich korespondencja stała się regularna.
„Dlaczego mi nie powiedział?”
Artur spojrzał na swoje dłonie.
„Bo większość tego, co napisał, dotyczyło ciebie”.
Zatrzymałem się.
“Ja?”
Artur sięgnął do pudełka i wyjął jedną kopertę.
„Wysłał to razem z obrazem”.
Moje imię było napisane z przodu.
Od razu rozpoznałem pismo Roberta.
Koperta nadal była zapieczętowana.
„Dlaczego to masz?”
„Ponieważ Robert poprosił mnie, żebym je zatrzymał.”
„Przez dwanaście lat?”
Artur skinął głową.
“Dlaczego?”
Uśmiechnął się do mnie smutno.
„Ponieważ miał nadzieję, że kiedyś przyjedziesz do Australii”.
Spojrzałam na niego.
Arthur wyjaśnił, że Robert pamiętał, jak bardzo zawsze marzyłem o podróżowaniu.
Martwił się, że po jego śmierci spędzę resztę życia opiekując się wszystkimi, tylko nie sobą.
„Powiedział, że oddałeś wszystko” – powiedział mi Arthur. „Swój czas. Swoje pieniądze. Swoją energię”.
Ścisnęło mnie w gardle.
„Powiedział, że jesteś najszczęśliwszy, kiedy planujesz podróże, w które nigdy nie wyruszasz.”
Wtedy Arthur powiedział coś, na co nie byłem przygotowany.
„Robert napisał, że jego największym żalem nie było to, że umarł przed emeryturą. To, że pomógł uwierzyć, że życie zawsze można odłożyć na później”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
