„Ale śniadanie nie było częścią zadania”.
Zatrzymałem się.
„Szampan też nie.”
Spojrzałem na niego.
„Taniec z tobą we wtorek wieczorem też nie był częścią tego. Opowiadanie ci o Ellen też nie było częścią tego. Pytanie, gdzie byś zamieszkał, gdybyś mógł wybrać gdziekolwiek, też nie było częścią tego.”
„A co właściwie miałeś zrobić?”
„Obserwuj. Zgłaszaj. Interweniuj, jeśli istnieje zagrożenie.”
„A zakochałaś się we mnie?”
Na jego twarzy pojawił się smutny uśmiech.
„To zdecydowanie nie było częścią mojej pracy”.
Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało.
Wtedy przypomniałem sobie o mojej walizce.
„Skąd się tu wzięło?”
Wyraz twarzy Richarda stwardniał.
„Jason wszedł do twojej kabiny, kiedy jadłaś kolację.”
“Jak?”
„Najprawdopodobniej z duplikatem karty dostępu.”
„I poszliście za nim?”
„Tak, zrobiła to ochrona.”
Rozejrzałem się po pokoju.
„Dlaczego przyniósł tu moją walizkę?”
„Nie zrobił tego.”
Richard wskazał na kolejne drzwi.
„To nie jest moja chata.”
Rozejrzałem się uważniej.
Nie było żadnych ubrań.
Brak kosmetyków.
Brak bagażu osobistego.
Nic, co by wskazywało, że ktoś tam faktycznie przebywał.
“Co to jest?”
„Pomieszczenie dla służb bezpieczeństwa”.
Richard wyjaśnił, że spotkał Jasona na korytarzu służbowym.
Jason rozpoznał go, upuścił moją walizkę i pobiegł.
Mój szalik wypadł, gdy zamek błyskawiczny się otworzył.
„A zdjęcia?”
“Dowód.”
„Wziąłeś je?”
„Niektóre. Pozostałe pochodzą z kamer okrętowych.”
Nagle wszystko nabrało sensu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
