Długopis na biurku
Piątkowy wieczór, kryształowe żyrandole, elegancka porcelana, Gwen w karmazynowej sukni, wierna gospodyni. Bełkotałam, upuściłam widelec, pozwoliłam jej przemówić.
„Biedny Franklin” – westchnęła, zwracając się do stołu. „Coraz częściej ma dni wolne”.
Po kolacji, w moim gabinecie, położyła mi w drżącej ręce długopis na pełnym dokumencie pełnomocnictwa.
„Jesteś pewien, że powinienem to podpisać?” – zapytałem. „Gdzie są Claire i Brandon?”
„Wiesz, że twoje dzieci się tobą nie interesują, Franklin. Tylko ja tu dla ciebie jestem.”
Trzymałem długopis nad linią przez trzy bolesne sekundy.
Potem odłożyłem.
„Przestałem pić herbatę, którą mi przyrządzasz”
Wyprostowałam się. Drżenie zniknęło. „Nie sądzę, żebym to dziś podpisała, Gwen”.
„Franklin, o czym ty mówisz? Jesteś zdezorientowany…”
„Wcale nie jestem zdezorientowana” – powiedziałam. „Nie miałam tak jasnego umysłu od miesięcy – odkąd przestałam pić herbatę, którą mi przygotowujesz”.
Krew odpłynęła jej z twarzy. „Doktor Harrison nie pomoże ci dziś wieczorem, Gwen” – zawołał głos z progu.
Claire i Brandon weszli w towarzystwie trzech funkcjonariuszy i detektywa z wydziału przestępstw finansowych.
Co było na ekranie
Nacisnąłem pilota. Panel odsunął się za moim biurkiem, odsłaniając monitor.
Na nagraniu widać, jak dwa dni wcześniej główną rolę odgrywała Gwen, ostrożnie wlewająca płyn z brązowej butelki z napisem „Digoksyna” do puszki z herbatą liściastą.
„Jeszcze tylko kilka tygodni, staruszku” – mruknął jej własny nagrany głos. „Wtedy cały ten dom będzie mój”.
„To naruszenie prywatności! To oszustwo! Wrobiłeś mnie!”
„Raport toksykologiczny został już zweryfikowany przez laboratorium stanowe” – powiedział detektyw z założonymi kajdankami. „Podobnie jak przelewy na Kajmany”. Zwrócił się do dr Harrison. „Mamy też nakaz aresztowania pana”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
