W wieku 75 lat lekarz powiedział mi, że mogło mi zostać bardzo niewiele czasu. Wyjechałam nad morze — i tam poznałam prawdę, której nikt się nie spodziewał.

Weszłam do niej po kostki i nagle się rozpłakałam.

Nie ze strachu.

Z ulgi.

A potem niespodziewanie zaczęłam się śmiać.

Ludzie na brzegu pewnie pomyśleli, że coś jest ze mną nie tak.

Ale było mi wszystko jedno.

Tego wieczoru po raz pierwszy od kilku dni zadzwoniłam do córki.

— Mamo, dlaczego płaczesz?

Opowiedziałam jej wszystko.

Przez kilka sekund milczała.

Potem zapytała:

— Dlaczego od razu nam nie powiedziałaś?

— Nie chciałam, żebyście się martwili.

— I tak się martwimy. Tylko teraz również dlatego, że przechodziłaś przez to sama.

Godzinę później zadzwonił syn.