„Do kogo dzwonisz?” zapytał Preston.
Po raz pierwszy spojrzałam na niego bez strachu.
„Mój ojciec.”
Eleanor prychnęła. „Twój ojciec nie żyje”.
Nacisnąłem numer, który zapamiętałem, lecz nigdy go nie użyłem.
„Pozwolił ci tak myśleć.”
Część 2
Połączenie zostało nawiązane po drugim dzwonku.
Odpowiedział niski i precyzyjny męski głos: „Mara?”
Przez dwadzieścia osiem lat ten głos istniał tylko w listach ukrytych pod podłogą mojego pokoju z dzieciństwa. Listach, które spaliła moja przybrana matka. Listach, które odtworzyłem z pamięci. Sędzia Elias Vale. Bezwzględny. Genialny. Budzący postrach w każdej sali sądowej od Manhattanu po Miami.
I mój biologiczny ojciec.
„Potrzebuję cię” – powiedziałem.
Po drugiej stronie pokoju Preston się roześmiał. „To żałosne”.
Elias nie pytał dlaczego. Słyszał maszyny, mój oddech, drżenie, którego nie mogłem powstrzymać.
“Gdzie jesteś?”
„Św. Katarzyna. Oddział położniczy. Pokój 412.”
„Czy oni tam są?”
“Tak.”
„Włącz głośnik.”
Tak, zrobiłem.
Pomieszczenie zdawało się stawać coraz ciaśniejsze.
„Tu sędzia Elias Vale” – powiedział. „Z kim rozmawiam?”
Uśmiech Prestona zniknął na pół sekundy. Eleanor zamarła.
Celeste szepnęła: „Sędzia Vale?”
Elias kontynuował: „Nie zabieraj dziecka z tego pokoju. Nie dotykaj więcej mojej córki. I nie niszcz żadnego dokumentu, do którego podpisania ją właśnie zmusiłeś”.
Preston szybko doszedł do siebie. Arogancja była religią jego rodziny. „Z całym szacunkiem, sędzio, to prywatna sprawa rodziny”.
„Nie” – powiedział Elias. „To zastraszanie świadków, utrudnianie opieki i prawdopodobnie handel niemowlęciem pod przykrywką oszustwa”.
Eleanor zrobiła krok naprzód. „Nie masz tu żadnej władzy”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
