Logan był przywiązany do krzesła, a po jego twarzy spływała krew.
Pod spodem znajdowało się siedem słów:
Przyprowadź mi wnuka przed północą, Evelyn.
CZĘŚĆ 2
Lodowaty horror tego zdjęcia mnie sparaliżował. Mężczyzna, którego kochałam – i nienawidziłam – przez siedem bolesnych miesięcy, krwawił, był związany i połamany.
Robert wziął ode mnie telefon, a jego twarz stwardniała jak granit. „Victor” – mruknął, a jego głos ociekał jadem. „Zawsze dostaje to, czego chce. Musiał namierzyć Logana miesiące temu”.
„Dlaczego Logan mnie zostawił?” – szlochałam, tuląc mocniej mojego maleńkiego noworodka do piersi. „Dlaczego nic nie powiedział?”
„Bo cię chronił, Evelyn” – powiedział cicho Robert, kładąc dłoń na moim drżącym ramieniu. „Logan dowiedział się, że Victor go obserwuje, gdy tylko zaszłaś w ciążę. Victor to bezwzględny człowiek, który traktuje ludzi jak aktywa. Gdyby Logan został, Victor zabrałby ciebie i dziecko, żeby zabezpieczyć rodzinne dziedzictwo. Logan uciekł, żeby odciągnąć Victora od ciebie”.
Wszystkie te noce, które spędziłam płacząc w tym ciasnym mieszkaniu, czując się porzucona i niekochana… Logan nie porzucił mnie z okrucieństwa. Zniszczył własne życie, żeby chronić nasze.
„Nie możemy mu dać mojego dziecka” – wyszeptałam z furią. „Lepiej umrę, niż pozwolę temu potworowi dotknąć mojego syna”.
„Nie będziesz musiał” – powiedział Robert ponuro. „Zawiodłem Logana raz, pozwalając mu dźwigać ten ciężar samemu. Nie zawiodę jego syna”.
Robert poruszał się cicho, z desperacką skutecznością. Wykorzystując swój autorytet starszego lekarza, wyprowadził mnie i moje dziecko przez prywatny podziemny tunel szpitalny, omijając ludzi Victora czekających w holu. Zawiózł nas do starej, odosobnionej chaty w lesie – miejsca zapomnianego przez czas i nieistniejącego w żadnych publicznych rejestrach.
Przez następne sześć godzin, w miarę jak zbliżał się termin wyznaczony na północ, Robert dzwonił do władz federalnych i starych kontaktów, gromadząc dowody nielegalnego imperium Victora Hale’a — papierowy ślad, który Logan przez ostatnie siedem miesięcy w tajemnicy gromadził, zanim został schwytany.
O godzinie 23:30 Robert przygotowywał się do wyruszenia w miejsce spotkania, sam na sam z policyjną grupą taktyczną.
„Zostań tu, Evelyn” – powiedział Robert, delikatnie dotykając czoła nowonarodzonego wnuka. „Dbaj o jego bezpieczeństwo”.
„Przywróć Logana” – błagałam, a łzy zamazywały mi wzrok. „Proszę.”
Następne dwie godziny były bolesną wiecznością. Siedziałem w ciemnej kabinie, kołysząc syna i słuchając wycia wiatru na zewnątrz. Każde skrzypnięcie desek podłogi sprawiało, że serce podskakiwało mi do gardła. Modliłem się, płakałem i wstrzymywałem oddech z każdą minutą.
O godzinie 2:00 nad ranem światła reflektorów przecięły ciemność panującą na zewnątrz.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
