Chwyciła metalową tacę ze stołu zabiegowego i zamachnęła się nią z całych sił, jakie pozostały jej po macierzyństwie.
Taca uderzyła go w twarz z odrażającym trzaskiem.
Zatoczył się.
Claire krzyknęła i strzeliła.
Kula roztrzaskała zlew za nim.
Rzucił się do przodu.
Emily złapała Claire za nadgarstek i pobiegła.
Wypadli bocznym wyjściem w zaułek, w którym unosił się zapach deszczu i śmieci. Za nimi mężczyzna zaklął. Przed nimi drogę blokowało ogrodzenie.
Claire miała na sobie obcasy.
Emily miała zawroty głowy.
Żaden się nie zatrzymał.
„Wspinaj się!” krzyknęła Emily.
„Nie mogę!”
“Możesz.”
Claire wspięła się.
Źle.
Emily popchnęła ją w górę, po czym pobiegła za nią, gdy drzwi kliniki otworzyły się za nimi z hukiem.
Zranionym mężczyzną wszedł do alejki.
Emily przeskoczyła przez płot i upadła twardo na kolana. Claire upadła obok niej z szlochem.
Mężczyzna zaczął się za nimi wspinać.
Wtedy jasne światła reflektorów zalały alejkę.
Czarny Mercedes zatrzymał się na samym końcu.
Marcus wyszedł.
On nie biegł.
Szedł.
Powoli.
Jakby burza włożyła czarny płaszcz i przyszła na polowanie.
Zranionym mężczyzną zamarł na szczycie płotu.
Marcus spojrzał na niego.
„Dotknąłeś jej” – powiedział.
Mężczyzna natychmiast cofnął się do alejki i pobiegł w przeciwnym kierunku.
Nico wyłonił się z ciemności za nim.
Walka trwała osiem sekund.
Może mniej.
Emily odwróciła wzrok zanim zdążyła dokończyć opowieść.
Marcus dobiegł do niej i zatrzymał się tuż przed nią, jakby myślał, że jeden krok za blisko może sprawić, że ona zniknie.
„Oliver?” wykrztusiła.
„Bezpieczny. Oddychający. Czekam na ciebie.”
Jej kolana odmówiły posłuszeństwa.
Tym razem, gdy Marcus ją złapał, nie odsunęła się.
Na sekundę pozwoliła sobie opaść na klatkę piersiową najbardziej przerażającego człowieka w Chicago.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
