A według najnowszych dokumentów, trzy pojazdy są warte więcej, niż wiele rodzin zarobiło w ciągu dziesięciu lat.
Spojrzałem na płaszcz Emily, nieprawidłowo zapięty, bo jej ręce się trzęsły.
Następnie na Olivera, wciąż trzymającego inhalator.
„Emily” – powiedziałam cicho. „Gdzie jest twój mąż?”
Ani na chwilę nie odrywała wzroku od ekranu.
„Powiedział mi, że jest w Milwaukee w związku z pracą.”
„Kiedy wyszedł?”
„Trzy dni temu.”
„Czy on wysyła pieniądze?”
Jej milczenie było odpowiedzią na wszystko.
Rourke podniósł obie ręce.
„Wychodzę. Ta sytuacja rodzinna nie ma ze mną nic wspólnego.”
„Nie” – powiedziałem. „Zostajesz”.
„Nie sądzę…”
„To jest oczywiste.”
Zamknął usta.
Głos Emily był ostry i cienki.
„Czy mogę zobaczyć?”
Podałem jej telefon.
Czytała bez mrugnięcia okiem.
Jeden dokument.
A potem jeszcze jeden.
A potem jeszcze jeden.
Gdy dotarła do adresu Lake Forest, jej kciuk zatrzymał się.
W końcu szok przebił się przez świadomość.
„O co chodzi?” zapytałem.
Przełknęła ślinę.
„Powiedział mi, że to dom jego szefa.”
Coś zmieniło się w jej oczach.
Już nie smutek.
Coś cichszego.
Znacznie bardziej niebezpieczne.
„Zabrał mnie tam kiedyś” – powiedziała. „Na firmową imprezę świąteczną. Powiedział, że wstęp mają tylko pracownicy, ale chciał, żebym zobaczyła, gdzie mieszkają ważne osoby”.
Jej uścisk na moim telefonie zacisnął się mocniej.
„Kazał mi stać na zewnątrz, na śniegu, i podziwiać jego dom.”
Rourke mruknął: „Jezu”.
Spojrzałem na niego.
Natychmiast odwrócił wzrok.
Emily odłożyła słuchawkę. Jej ręce już się nie trzęsły.
„Muszę zabrać syna na górę.”
„Nakaz eksmisji jest nieważny” – powiedziałem.
Rourke otworzył usta.
Spojrzałem na niego.
Zamknął je z powrotem.
Emily pokręciła głową.
„Nie zostanę tutaj.”
„Czy masz jakieś inne miejsce?”
Pauza trwała zbyt długo.
„Wymyślę coś.”
“NIE.”
Jej wzrok powędrował w moje oczy.
Rozmawiałem z zabójcami z mniejszą siłą, niż użyłem tego jednego słowa, i pożałowałem tego w chwili, gdy zobaczyłem, że ona zesztywniała.
Złagodziłem ton.
„Twój syn potrzebuje dziś wieczorem suchego pokoju i czystego powietrza. Znam lekarza, który może go zbadać. Bez zobowiązań. Bez żadnych zobowiązań.”
Zaśmiała się raz.
Gorzki dźwięk.
„Mężczyźni zawsze to mówią tuż przed pojawieniem się strun.”
W porządku.
„W takim razie nie ufaj mi” – powiedziałam. „Zaufaj temu, że bardziej nie lubię twojego męża niż czegokolwiek od ciebie chcę”.
Przez ułamek sekundy prawie się uśmiechnąłem.
Prawie.
Oliver pociągnął ją za rękaw.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
