W zeszłą niedzielę było inaczej. Bartek przyjechał, ale bez torby. Stanął w drzwiach i powiedział: „Babciu, Kasia chce mnie poznać z rodzicami. W przyszły weekend”.
Patrzyłam na niego i widziałam tego czternastolatka z lotniska. Tylko że teraz nie płakał – był po prostu przerażony na spokojnie, na dorosło.
„No to dobrze” – powiedziałam. „A pranie?”
Roześmiał się. „Pranie też przywiozłem, jest w samochodzie. Nie chciałem, żebyś pomyślała, że przychodzę tylko z praniem”.
Zeszliśmy razem po tę torbę. Na klatce schodowej spotkaliśmy sąsiadkę, panią Krysię z czwartego, która jak zwykle wiedziała wszystko. „O, pani Halinka, wnuczek znowu z wizytą? Jaki grzeczny chłopak”. Bartek uśmiechnął się do niej, a ja pomyślałam, że pani Krysia nie ma pojęcia, ile odwagi kosztowało tego chłopaka, żeby w ogóle tu przychodzić. Żeby prosić o pomoc, nawet jeśli ta prośba wygląda jak torba brudnego prania.
Wieczorem zadzwoniła Renata. Tym razem z nowym argumentem.
„Mamo, rozmawiałam z Tomkiem. On też uważa, że to dziwne, że Bartek ciągle do ciebie jeździ z praniem. Powiedział, żebyś mu dała pieniądze na pralnię, to przestanie”.
Poczułam, jak coś mnie ścisnęło w gardle. Tomek. Tomek, który nie potrafił powiedzieć synowi, że go kocha, Tomek, który wyjechał i zostawił czternastolatka z torbą pełną żalu – ten Tomek miał teraz zdanie na temat prania.
„Reniu” – powiedziałam spokojnie, choć spokojnie wcale nie było. „Ja wiem, że ty się o mnie martwisz. Ale Bartek nie przychodzi do mnie po czyste ubrania. On przychodzi do mnie po coś, czego nie dostał od ojca i czego nie umie jeszcze poprosić od nikogo innego. I dopóki chce przychodzić, ja będę otwierać drzwi. I prać. Nawet skarpetki”.
Cisza. Długa cisza. Potem Renata powiedziała cicho: „A kto otwiera drzwi tobie, mamo?”.
I rozłączyła się.
Stałam z telefonem w ręku i nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Bo Renata – moja praktyczna, twarda, wszystko-ogarniająca Renata – zadała jedyne pytanie, na które nie miałam gotowej odpowiedzi.
W niedzielę Bartek przyjedzie znowu. Włożę pranie do bęben, nastawię czajnik, usiądę na taborecie naprzeciwko niego i zapytam o Kasię, o studia, o to, czy zjadł coś porządnego w tym tygodniu. A gdzieś z tyłu głowy będzie mi dudniło to jedno zdanie córki.
Proszek kupiłam już. Ten droższy, hipoalergiczny, bo Bartek ma wrażliwą skórę. Ale kubków na herbatę wyciągnęłam z szafki trzy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
