Wysłałem mu zdjęcie faktury Cartiera.

Następnie zapisy hotelowe.

Następnie formularze zwrotu kosztów od firmy opatrzone jego podpisem elektronicznym.

Głos Granta się zmienił.

„Skąd je masz?”

Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od dwudziestu czterech godzin.

„Naprawdę zapomniałeś, kto jest właścicielem tej firmy”.

Dziesięć minut później Martin otrzymał potwierdzenie, że Grant próbował przelać 200 000 dolarów z naszego wspólnego konta awaryjnego.

Było za późno.

Już wcześniej ograniczyłem wypłaty, wymagając podwójnej autoryzacji.

O 18:30 jacht wrócił do mariny, ponieważ Grant nie mógł kupić paliwa na moje konto.

Zadzwonił do mnie kierownik mariny.

„Pani Mercer, pani mąż żąda, żebyśmy zwolnili statek.”

„Czy jego nazwisko jest w tytule?”

“NIE.”

„Wtedy może żądać czegoś od parkingu.”

Część 3

Grant przybył do szpitala następnego ranka ubrany w wczorajszą lnianą koszulę, a wyraz twarzy człowieka, który odkrył urok osobisty, był bezużyteczny bez pieniędzy.

Pobiegł do pokoju Lily.

Wyszedłem na korytarz.

„Nie wejdziesz.”

„Ona jest moją córką.”

„I porzuciłeś ją, gdy miała objawy wskazujące na nagły przypadek medyczny”.

Jego twarz się ściągnęła. „Popełniłem błąd”.

„Dokonałeś rezerwacji.”

„Ścisz głos.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!