Mój ojciec się zatrzymał.
Ponieważ wszyscy zrozumieliśmy, co miała na myśli.
Jeśli Ethan Cole był pierwszym skradzionym Danielem Whitmanem, to był moim bratem.
Jeśli mężczyzna na filmie wyglądał jak ja, brzmiał jak ja, poruszał się jak ja…
W takim razie Noe może nie być jedynym spadkobiercą Whitmana, który jest w niebezpieczeństwie.
Usta mojego ojca się zacisnęły.
„Znajdź dziecko” – powiedział.
O godzinie 8:44 biuro zamieniło się w salę narad.
Zespoły ochrony zebrały nagrania z ruchu drogowego. Analitycy kryminalistyczni Richarda sklonowali mój telefon. Detektywi wysyłali ciche alerty, ostrożnie, nie angażując prasy. Mój ojciec dzwonił do mnie, a rozmowy brzmiały mniej jak prośby, a bardziej jak wyważanie drzwi.
A ja?
Siedziałem trzymając w rękach list Hanny.
Nie wiem, czy mężczyzną w kuchni byłeś ty.
Wiedziała już wystarczająco dużo, żeby uciec.
Ale nie na tyle, by wiedzieć, przed kim naprawdę ucieka.
Mara stała przed moim gabinetem, cicho płacząc w obie dłonie. Chciałam ją obwinić. Chciałam obwinić Olivię. Chciałam obwinić Hannah, mojego ojca, Ethana, kogokolwiek.
Ale prawda leżała pod wszystkim jak kamień.
Stworzyłem ciemność, w której wszyscy inni nauczyli się ukrywać.
O godzinie 9:12 detektyw Harris otrzymał informację o lokalizacji.
„Zdjęcie Noaha” – powiedział. „Metadane zostały usunięte, ale odbicie w tle w szybie samochodu dało nam częściowy znak drogowy. Dzielnica przemysłowa South Norwalk”.
Moje ciało poruszyło się, zanim zrobił to mój umysł.
Richard złapał mnie za ramię. „Nie idziesz.”
„To mój syn.”
„Dlatego nie myślisz jasno.”
Odwróciłam się do niego. „Ruszaj się”.
Mój ojciec stanął między nami.
„Danielu.”
„Nie.”
Jego twarz była szara.
„Nie pomożesz Noemu, wchodząc w tę pułapkę”.
Zaśmiałem się raz, brzydki i złamany. „To bogate, jak na człowieka, którego sekret się rozpoczął”.
Wzdrygnął się.
Dobry.
Tym razem chciałam, żeby to zrobił.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Nie jest nieznany.
Hannah.
Wszystko się zatrzymało.
Odpowiedziałem tak szybko, że prawie upuściłem słuchawkę.
„Hannah?”
Przez jeden oddech słychać było tylko szum.
Wtedy odezwał się jej głos, niski i drżący.
„Danielu.”
Zamknąłem oczy.
Dźwięk jej głosu niemal mnie załamał.
„Gdzie jesteś? Gdzie jest Noe?”
„On jest ze mną.”
Moje kolana osłabły.
Detektywi podeszli bliżej. Richard gestem nakazał mi, żebym kontynuował jej rozmowę.
„Hannah, posłuchaj mnie. Ktoś przysłał mi jego zdjęcie”.
“Ja wiem.”
“Wiesz, że?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
