Detektyw Harris powiedział: „Musimy znaleźć Mary Keene”.
Richard potarł twarz dłonią. „Mara pracowała dla Daniela przez dziewięć lat. Pełny dostęp. Kalendarz, podróże, opieka medyczna, sprawy korporacyjne”.
„I osobiste” – powiedziała cicho Hannah.
Spojrzałem na nią.
Nie odwróciła wzroku.
„Wiedziała, kiedy Daniel kłamał. Wiedziała, kiedy płakałam. Wiedziała, kiedy urodził się Noah. Wiedziała wszystko”.
Ten wstyd miał ciężar.
Ciężko. Zasłużenie.
Na mój telefon przyszła kolejna wiadomość.
Ten nie był od Mary.
Nieznany numer.
Zdjęcie.
Mara siedziała w zaparkowanym samochodzie, z posiniaczoną twarzą i krwawiącą wargą. Za nią, przez okno, była woda. Marina.
Trzymała w ręku napisany ręcznie znak.
WSCHODNI DOK. JEDNA GODZINA. ZAPROWADŹ HANNAH. ŻADNEJ POLICJI.
Pod spodem znajdował się jeszcze jeden wiersz:
Chcę poznać swoje imię.
Mój ojciec przeklął.
Detektyw Harris natychmiast odpowiedział: „Nikt nie uda się na żaden dok bez obecności funkcjonariuszy organów ścigania”.
Twarz Hannah stała się zupełnie nieruchoma.
„Nie” – powiedziałem.
Wszyscy na mnie spojrzeli.
„Nie. Hannah nawet się do tego nie zbliży.”
Hannah spojrzała na mnie ze zmęczeniem. „Nie ty decydujesz, dokąd pójdę”.
„Próbuję utrzymać cię przy życiu.”
„Najpierw powinieneś był spróbować być wierny. Minęło już to, czego chcesz”.
Wyrok był bolesny, ale nie było w nim okrucieństwa. Tylko prawda.
Skinąłem głową.
„Masz rację.”
To ją zaskoczyło.
Może mnie też to zaskoczyło.
„Nie ja decyduję” – powiedziałem. „Ale proszę cię, żebyś nie szedł”.
Jej oczy złagodniały na pół sekundy. Wtedy Noah poruszył się w nosidełku obok niej i ta łagodność zmieniła się w stal.
„Jeśli Mara jest twoją siostrą, to jest ciotką Noaha. Jeśli ma odpowiedzi, muszę je usłyszeć”.
Mój ojciec szepnął: „Ona nie jest moją córką”.
Hannah zwróciła się do niego.
„Nie. Może być ofiarą twojego ojca. To różnica.”
Charles Whitman nie miał odpowiedzi.
Pięćdziesiąt minut później dotarliśmy do East Dock, gdzie wszędzie ukryci byli policjanci.
Hannah nosiła podsłuch pod płaszczem. Ja też. Detektyw Harris nienawidził całego planu i to był jedyny powód, dla którego mu ufałem. Richard groził pozwami wszystkim w trzech jurysdykcjach, ale i tak przyjechał.
Mgła spowijała marinę, zmieniając maszty w czarne igły. Łodzie kołysały się delikatnie na swoich pochylniach. W powietrzu unosił się zapach soli, oleju napędowego i deszczu.
Mara stała na samym końcu pomostu.
Sam.
Miała rozpuszczone włosy, a twarz posiniaczoną dokładnie tak, jak na zdjęciu. Mimo zimna nie miała na sobie płaszcza.
„Mara” – zawołałem.
Uśmiechnęła się słabo.
„Daniel zawsze przyjeżdża tak, jakby był panem pogody”.
Zatrzymałem się dziesięć stóp dalej.
Hannah stała obok mnie.
Mara spojrzała na nią. „Ty go przyprowadziłaś”.
Głos Hannah pozostał spokojny. „Prosiłeś o mnie”.
„Zapytałem, bo słuchasz.”
„Pomogłeś Ethanowi zabrać moje dziecko.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
