Przykucnął przede mną, a jego głos stał się miękki i groźny, tak jak publicznie, gdy udawał rozsądnego. „Claire, nie rób z tego czegoś okropnego”.
„Stało się paskudnie, kiedy twoja matka kopnęła ranną kobietę przed kamerą”.
Vivian prychnęła. „Nikogo to nie obchodzi. Upadłaś. Jesteś niestabilna. Powiemy, że byłaś histeryczna”.
Wtedy wiedziałem.
To nie był okrutny impuls. To był plan.
Daniel wyprostował się i spojrzał w stronę korytarza. „Przeprowadzka będzie za godzinę. Mama już wszystko załatwiła”.
„Moje rzeczy?”
„Nasze rzeczy” – poprawił. „A ponieważ odmówiłeś podpisania, złożyliśmy wniosek o kontrolę nad nieruchomością w trybie pilnym”.
Spojrzałam na niego.
Uśmiechnął się ponownie, a arogancja powróciła. „Twój wypadek wpłynął na twoją ocenę. Mój prawnik uważa, że możemy udowodnić, że ze względów medycznych nie nadajesz się do zarządzania majątkiem”.
Vivian pochyliła się, aż poczułam ukłucie jej perfum. „Powinieneś był zostać w szpitalu jak porządny inwalida”.
Przez sekundę ból niemal mnie pochłonął.
Wtedy poczułem pod nogą zawibrowanie telefonu.
Jeden krótki impuls.
A potem dwa.
Moje awaryjne przesyłanie zostało zakończone.
Nagranie trafiło już do mojego prawnika, mojego prywatnego detektywa i dyrektora ds. bezpieczeństwa korporacyjnego w Marlowe Biotech.
Moja firma.
Nie Daniela.
Nie Vivian.
Kopalnia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
