Daniel sfałszował mój podpis, ponieważ mój prawdziwy podpis był jedyną przeszkodą, której nie mógł usunąć bez narażania się na niebezpieczeństwo.
„Obrali sobie za cel niewłaściwą żonę” – powiedział cicho sędzia Shaw na nagraniu wideo.
O świcie przenieśliśmy Eleanor do prywatnego szpitala pod fałszywym nazwiskiem. Podłożyłem jej poduszki pod koc i zostawiłem zasłonięte zasłony. Następnie mój księgowy przelał osiem milionów dolarów z kont Eleanor do firm-wydmuszek kontrolowanych przez Daniela, Patricię i Vanessę. Jedna z nich kupiła willę nad morzem. Inna zapłaciła oszukanemu lekarzowi.
Wróciłem do pokoju śniadaniowego zanim Daniel zszedł na dół.
Znalazł mnie trzymającego w ręku oświadczenie.
„Chcesz się przydać?” – zapytał.
Podpisałam się tylko swoim imieniem, po czym celowo wylałam kawę na kartkę.
Daniel uderzył pięścią w stół. „Ty niezdarny idioto!”
Weszła Patricia, niosąc czarną sukienkę. „Załóż ją jutro. Smutek lepiej wygląda w ciemnych kolorach”.
„Na czyj pogrzeb?” – zapytałem.
Uśmiechnęła się.
„Eleanor, oczywiście.”
Spodziewali się, że umrze tej nocy, z moimi sfałszowanymi zeznaniami przy jej łóżku i taką ilością środków uspokajających we krwi, że morderstwo w oczach ławy przysięgłych będzie wyglądało na akt litości.
Część 3
Tego wieczoru Daniel wezwał do domu doktora Mercera i przedstawicieli banku. Wierzył, że Eleanor umiera i chciał, aby fundusz został przeniesiony, zanim ktokolwiek ją zbada.
Siedziałam przy stole w jadalni w czarnej sukience Patricii.
Daniel położył przede mną długopis. „Podpisz oświadczenie o opiece, zatwierdź przelew, a może wybaczę ci to zachowanie”.
„Zanim podpiszę” – powiedziałem – „chcę, żeby wszyscy usłyszeli twój plan”.
Zaśmiał się. „Nasz plan polega na ochronie dziedzictwa Babci”.
Ekran za nim zamigotał.
Najpierw pojawiło się zdjęcie, na którym całuje Vanessę. Potem na ścianie wisiały przelewy bankowe, dokumenty firm-słupów, sfałszowane rejestry leków i sfałszowany wniosek o ustanowienie opieki. W końcu z głośników popłynęło moje nagranie.
W pokoju rozległ się głos Patricii: „Czy ona jeszcze oddycha?”
Vanessa upuściła szklankę.
Doktor Mercer rzucił się po teczkę, ale drzwi się otworzyły. Weszło dwóch detektywów, śledczy ds. przestępstw finansowych i adwokat Eleanor. Za nimi szedł dr Levin, pchając wózek inwalidzki Eleanor.
Daniel zbladł.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
