Gigantyczny telewizor.

Meble skórzane.

Blaty granitowe.

SUV na zewnątrz.

Drogi telefon Godfreya.

Fedra miała na sobie zepsute sandały i bluzkę sześcioletnią.

„Ile z moich pieniędzy przeznaczyłeś na jej leczenie?”

Selina w końcu stwierdziła, że ​​zapłacili za kilka wizyt.

Phedra ją poprawiła.

Dwa.

Dwie wizyty w ciągu jedenastu miesięcy.

Pomogłem Phedrze wstać i powiedziałem im, że jedziemy do szpitala.

Selina zablokowała drzwi.

Oskarżyła mnie o to, że zniknąłem na cztery lata, a potem wróciłem i traktowałem swoją rodzinę jak przestępców.

Podwinąłem rękaw, odsłaniając ślady oparzeń i skaleczeń, które zbierałem latami w warsztacie.

„Pracowałem całe noce. Spałem w pokoju z czterema innymi facetami. Spędziłem dwa święta Bożego Narodzenia zupełnie sam, żeby niczego tu nie brakowało.”

„I tego nie zrobiliśmy” – powiedziała Selina.

Spojrzałem na Fedrę.

„Tak, zrobiła to.”

Godfrey obwinił mnie za odejście.

Selina stwierdziła, że ​​Phedra sama sprowadziła na siebie tę sytuację.

Phedra chwyciła mnie za koszulkę, czekając, aż stracę kontrolę.

Nie, nie zrobiłem tego.

Zamiast tego sięgnąłem do kieszeni i wyjąłem telefon.

**CZĘŚĆ 2**

Na ekranie wyświetliło się siedemnaście nieodebranych połączeń z numeru kanadyjskiego.

W drodze powrotnej otrzymałem również e-mail.

Otworzyłem ją powoli.

„Masz rację” – powiedziałem Selinie. „Przychodzenie tu i krzyczenie niczego nie naprawi”.

Jej ramiona się rozluźniły.

Godfrey wyglądał na mniej zdenerwowanego.

„Możemy rozmawiać jak rodzina” – kontynuowałem. „Właściwie mam dla ciebie wiadomość, którą planowałem przekazać ci jutro”.

Uwaga Seliny natychmiast przeniosła się z Phedry na mój telefon.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!