Rodzaj nerwowego śmiechu, jaki wybuchają ludzie, gdy nie chcą być jedyną nieswojo czującą się osobą w pomieszczeniu.
Poczułam, jak Lily obok Andrew się napina.
Charles kontynuował, z każdym słowem nabierając coraz większej pewności siebie.
„Myślę, że w każdej rodzinie jest ktoś, kto dba o to, by wszystko szło zgodnie z planem” – powiedział. „Nawet jeśli nie ma w tym zbyt wiele finezji”.
Atmosfera uległa zmianie.
Widły zwolniły.
Okulary zawisły w połowie drogi do ust.
Potem uśmiechnął się jeszcze szerzej, jakby postanowił dokończyć to, co zaczął.
„Rebecco” – powiedział, zwracając się prosto do mnie – „wybacz, ale kiedy Andrew nam o tobie powiedział, spodziewałem się kogoś mniej… widocznego. Więc to ty jesteś tą osobą z organizacji charytatywnej, która wychowała naszą pannę młodą?”
Natychmiast zapadła cisza.
Ciężki.
Absolutny.
Twarz Lily odpłynęła.
Andrzej zamarł.
Wszystkie oczy w pokoju zwróciły się w moją stronę, jakbym oczekiwała, że potwierdzę coś na swój temat, czego nigdy nie zgodziłam się wyjaśnić.
Spokojnie położyłem serwetkę na stole.
Potem wstałem.
Powoli.
Celowo.
Nieprędko.
Bez zająknięnia.
Wydawało się, że wszyscy w pomieszczeniu przestali oddychać, gdy się odwróciłam i spojrzałam w oczy Charlesowi Whitmore’owi.
„Czy ty w ogóle wiesz kim jestem?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
