Stare rany też nie.
Mam jeszcze czwórkę rodzeństwa, rozproszoną po różnych miejscach świata, których nigdy nie udało się ponownie połączyć.
Nadal wiem, co to znaczy szukać ludzi, z którymi dzielisz dzieciństwo i zdać sobie sprawę, że czas zbudował między wami całe światy.
Utrzymanie razem tej piątki dzieci nie naprawiło tej straty.
Nie tak miało być.
Ale i tak coś się we mnie zmieniło.
Przez lata, gdy miałam sześć lat, zawsze widziałam moment następujący po rozstaniu.
Różni dorośli.
Różne drzwi.
Różne kierunki.
Teraz obok niego znajduje się kolejne zdjęcie.
Pięcioro dzieci wychodzi razem z sądu.
Pięć fotelików samochodowych czeka w jednym pojeździe.
Pięć głosów kłóci się jeszcze zanim uruchomię silnik.
Tego popołudnia najstarszy z nich wdrapał się na swoje miejsce i rozejrzał się dookoła.
Liczył automatycznie.
Wtedy się ocknął.
Spojrzał na mnie w lustrze.
„Już liczyłeś, prawda?”
“Dwa razy.”
Skinął głową.
I po raz pierwszy odkąd go poznałem, odwrócił się w stronę okna, po czym jeszcze raz przyjrzał się wszystkim.
Uruchomiłem samochód.
Wszystkie pięć miejsc zostało zajętych.
Potem pojechaliśmy do domu.
