„Ciepłe, ale delikatne. Jak mały promyk słońca spoczywający w twojej dłoni.”
Zainab się uśmiechnęła.
Po raz pierwszy zaczęła rozumieć, że ślepota nie oznacza, że musi żyć bez piękna. Mogła doświadczać świata poprzez dźwięk, dotyk, zapach, temperaturę i pamięć.
Yusha przywiózł jej zioła ze wsi. Nauczył ją rozpoznawać miętę po ostrym zapachu i szałwię po miękkich liściach. Razem słuchali rzeki i poznawali różne odgłosy ptaków na drzewach.
Ich przyjaźń powoli przerodziła się w coś głębszego.
Zainab zaczęła czekać na jego kroki każdego wieczoru.
Yusha zaczął zapisywać drobne odkrycia, aby opowiedzieć o nich po powrocie do domu.
Żadne z nich nie mówiło otwarcie o miłości, ale oboje czuli, że ona narasta.
Aż pewnego popołudnia wszystko się zmieniło.
Zainab doszła do skraju wioski, aby zebrać warzywa, gdy usłyszała znajomy głos.
„Zainab?”
Zatrzymała się.
To była Aminah.
Jej siostra podeszła i spojrzała na koszyk w rękach Zainab.
„Więc to jest twoje nowe życie?”
Zainab zachowała spokój.
„Jestem szczęśliwy.”
Aminah cicho się zaśmiała.
„Nie wiesz wszystkiego o mężczyźnie, którego poślubiłaś.”
Wyraz twarzy Zainab uległ zmianie.
“Co masz na myśli?”
„Yusha nie zawsze był biednym wieśniakiem” – powiedziała Aminah. „Jest o nim historia, o której nikt już nie mówi”.
Zainab czekała.
„Kiedyś był lekarzem w mieście”.
Te słowa wprawiły Zainab w konsternację.
„Lekarz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
