Część 3
O północy dom, z którego mnie wyrzucono, był zamknięty od środka, a Adrian i Vivian byli na zewnątrz.
Stali na tych samych zaśnieżonych schodach, na których ja stałam, tyle że teraz Vivian miała na sobie kapcie, a Adrian był bez płaszcza. Ochrona wyprowadziła pracowników. Zespół Margaret zapieczętował biuro, zebrał laptopy i wręczył Adrianowi wypowiedzenie umowy w obecności policji.
Jego kochanka przyjechała czerwonym samochodem sportowym dwadzieścia minut później, wściekła z powodu zablokowanej karty firmowej.
Zanim zdążyła skończyć krzyczeć, samochód został jej odebrany.
„Nie możecie tego zrobić!” krzyknął Adrian, gdy funkcjonariusze czytali zgłoszenie o oszustwie.
„Już to zrobiłem” – powiedziałem.
Spróbował złagodzić głos. „Claire. Kochanie. Pomyśl o naszej rodzinie”.
Spojrzałem na bliźniaki śpiące obok mnie w ogrzewanym SUV-ie Margaret. „Moja rodzina jest tuż obok”.
Vivian upadła na kolana w śnieg.
Ta sama kobieta, która na mnie pluła, teraz złożyła ręce jak żebraczka.
„Claire, proszę. Jestem starą kobietą. Dokąd mam pójść?”
Przypomniałam sobie jej śmiech. Przypomniałam sobie moją córkę płaczącą na mrozie. Przypomniałam sobie, jak krew przebijała mi sukienkę, gdy Adrian mówił mi, że nikt nie uwierzy kiepskiemu projektantowi, nawet jeśli ma na sobie Whitmore’a.
„Masz trzydzieści dni zakwaterowania w hotelu” – powiedziałem. „Podstawowe. Opłacone zgodnie z prawem. Potem żyjesz z pieniędzy, których sąd nie zajmie”.
Jej twarz się skrzywiła. „Ty potworze.”
„Nie” – powiedziałem. „Potwór rzuca dzieci w śnieg”.
Adrian rzucił się na mnie, ale ochrona złapała go, zanim zrobił dwa kroki. W końcu pękła mu maska. „Zniszczyłeś mnie!”
Spojrzałam mu w oczy. „Nie. Przeprowadziłam u ciebie audyt”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
