„Podał jakieś nazwisko?” – zapytałem.
„Nie. Ale kiedy się odwrócił, zobaczyłem w jego ręku kopertę. Był na niej wydrukowany adres kancelarii twojego dziadka.”
Na moment obraz w szpitalnym pokoju zamarł.
„Kancelaria prawnicza mojego dziadka?”
„Tak, kochanie. Whitmore i Hale.”
Znałem to nazwisko. Oczywiście, że znałem. Zajmowali się majątkiem mojego dziadka, rodzinnym funduszem powierniczym i instrukcjami prawnymi, które kazały mi milczeć.
„Czy Jason z nim rozmawiał?”
„Nie wiem. Jason wrócił później i weszli razem do środka.”
Mara delikatnie wzięła ode mnie telefon. „Pani Alvarez, tu kapitan Ellis. Proszę zostać w środku i zamknąć drzwi. Ktoś z dowództwa wkrótce się z panią skontaktuje, tak na wszelki wypadek”.
Kiedy się rozłączyła, Mara spojrzała na mnie.
Już wiedziałem, co powie.
„Może to już nie dotyczyć twojego małżeństwa”.
Wieczorem kancelaria prawna wojskowa przysłała do mojego pokoju majora Daniela Reevesa. Był ostrożny, mówił cicho i niósł teczkę tak grubą, że wyglądała, jakby miała własny środek ciężkości.
„Pułkowniku Carter” – powiedział – „muszę zapytać, czy upoważnił pan kogoś spoza zespołu ds. zatwierdzonego majątku do dostępu do informacji o powiernictwie”.
“NIE.”
„Twój mąż?”
“NIE.”
„Jakiś członek rodziny?”
„Mój dziadek był ostatnim bliskim członkiem mojej rodziny, oprócz Grace.”
Major Reeves otworzył teczkę. „W takim razie mamy problem”.
Mara zasunęła żaluzje, chociaż byliśmy na czwartym piętrze, a niebo na zewnątrz już przybrało fioletowy odcień.
Reeves położył kopię dokumentu na moim stoliku. „Ten wniosek został złożony wczoraj rano do Whitmore i Hale. Dotyczy on przyspieszonego ujawnienia przez małżonka aktywów powierniczych, ze względu na niezdolność medyczną, z której Pan korzystał, oraz konieczność upoważnienia pana Cartera do podejmowania decyzji finansowych w gospodarstwie domowym”.
Wpatrywałem się w podpis.
Jason Carter.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
