Pewność siebie Brooke’a zachwiała się.

„To była tylko notatka.”

Tata zwrócił się ku niej.

„Ty to napisałeś?”

Brooke skrzyżowała ramiona.

„Nigdy jej tam nie ma! Evan i ja potrzebujemy przestrzeni. Ma pieniądze. Mogłaby mieszkać wszędzie”.

To zdanie prawie mnie rozśmieszyło.

Na koniec powiedziała cichą część na głos.

Nathan odchrząknął.

„Jest jeszcze inna sprawa.”

Tata na niego spojrzał.

Nathan wyjął drugi dokument.

Na górze widniała nazwa firmy taty:

**ROZWÓJ CARTER & SYNOWIE.**

Tata zbladł.

„Co to jest?”

„Gwarancja pożyczki”.

Brooke przewróciła oczami.

„Co to ma wspólnego z Rachel?”

Nathan odpowiedział.

“Wszystko.”

Tata usiadł nie proszony.

Kilka lat wcześniej, gdy jego interes podupadał, zagwarantowałem mu linię kredytową na kwotę 1,8 miliona dolarów.

Bank wyraził zgodę tylko dlatego, że moja spółka holdingowa zapewniła zabezpieczenie.

Biznes taty w końcu zaczął się odradzać.

Ale nigdy nie dokonał refinansowania na własną rękę.

Po prostu kontynuował działanie zgodnie z moją gwarancją.

Oznaczało to, że po wycofaniu się z umowy bank mógł zażądać nowego zabezpieczenia.

Tata pocierał twarz obiema dłońmi.

Ile mam czasu?

„Trzydzieści dni” – powiedział Nathan.

Mama sapnęła.

Brooke natychmiast zwróciła się do mnie.

„Nie możesz tego zrobić.”

Spojrzałem na nią.

„Już to zrobiłem.”

„Zniszczysz firmę taty!”

„Nie. Przestałem gwarantować towarzystwo taty.”

„To jest to samo!”

„Nie, Brooke. Nie jest.”

Przez lata myliłem pomoc z obowiązkiem.

Tego ranka różnica stała się boleśnie widoczna.

Tata wyglądał na załamanego.

„Rachel, nie wystawiłem twoich walizek na zewnątrz.”

“Ja wiem.”

„To dlaczego mnie karzecie?”