Utrzymywałem Coltona w bezpiecznej pozycji, monitorowałem jego oddech i obserwowałem kolor jego skóry, podczas gdy czekaliśmy na karetkę.
Pozostał niemal bez reakcji.
Jego oddech był nieregularny, a ciało drżało, gdy dotykał mokrych desek.
Przykryłam go ręcznikiem, który ktoś mi podał i nadal mówiłam do niego spokojnym głosem.
„Jesteś ze mną, Colton. Oddychaj. To wszystko, co musisz teraz zrobić”.
Ratownicy medyczni przyjechali czternaście minut po zgłoszeniu.
Te czternaście minut wydawało mi się dłuższe niż niektóre operacje, które przeprowadziłam.
Lekarz prowadzący zszedł z nabrzeża, niosąc sprzęt, a za nim zszedł jego partner z noszami.
Uklęknął obok Coltona, rozpoczął ocenę stanu pacjenta i zapytał, kto rozpoczął resuscytację.
Znajdowanie unikalnych imion dla dzieci i zwierząt domowych
„Tak”, powiedziałem.
Podałem mu chronologię zdarzeń, stan Coltona w momencie dotarcia do niego, brak oddechu i wyczuwalne tętno, cykle resuscytacji krążeniowo-oddechowej oraz moment powrotu spontanicznego oddychania.
Informacje te umieściłem w takiej kolejności, w jakiej chciałbym je otrzymać na oddziale ratunkowym.
Lekarz przez chwilę przyglądał się mojej twarzy.
Coś w moim raporcie mówiło mu, że nie powtarzałem instrukcji, których nauczyłem się na zajęciach weekendowych.
Skinął głową i kontynuował pracę.
Moja matka stała kilka stóp dalej, z rękami ciasno skrzyżowanymi na piersi.
„Cóż” – powiedziała – „każdy mógłby to zrobić”.
Lekarz prowadzący spojrzał w górę.
Jego wyraz twarzy zmienił się tak szybko, że nawet mój brat to zauważył.
„Nie, proszę pani” – powiedział.
Wybór niezbędnej odzieży ciążowej
Na nabrzeżu zrobiło się cicho.
„To, co zrobiła twoja córka, nie jest czymś, co ktokolwiek mógłby zrobić. Tak szybkie rozpoczęcie odpowiedniego leczenia to powód, dla którego to dziecko ma szansę”.
Moja matka otworzyła usta, ale nic z nich nie wyszło.
Ratownicy medyczni przenieśli Coltona na nosze i przenieśli go w stronę karetki.
Mój brat wsiadł razem ze swoim synem.
Moja bratowa jechała na czele, podczas gdy reszta z nas spieszyła się do swoich samochodów.
Nikt nie zmieniał ubrań.
Przyjechaliśmy na oddział ratunkowy wciąż wilgotni, czuliśmy zapach wody z jeziora, kremu do opalania i dymu z grilla.
Poczekalnia była jasna, zimna i niemal boleśnie zwyczajna.
W kącie cicho grał telewizor.
Obok rzędu plastikowych krzeseł szumiał automat z napojami.
Zamówienie zestawów do badania przodków w rodzinie DNA
Mój brat siedział pochylony do przodu, opierając łokcie na kolanach i wpatrując się w podłogę, jakby bał się spojrzeć na mnie.
Moja matka przycisnęła torebkę do piersi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
