Być może jednak można by go wykorzystać do kontynuowania wartości, które były dla niego ważne.
Rashid głęboko wierzył w ambicję, możliwości i przedsiębiorczość.
Sarah postanowiła uszanować tę jego cechę.
Część pieniędzy przeznaczyła na ufundowanie stypendium jego imienia dla młodych przedsiębiorców.
Stało się to sposobem na przekształcenie części jej żalu w coś konstruktywnego.
Młodzi ludzie z pomysłami, ale ograniczonymi środkami, mogą otrzymać szanse, które w przeciwnym razie mogłyby pozostać poza ich zasięgiem.
Sarah nadal wspierała organizacje charytatywne, którymi opiekował się Rashid.
Każda wpłata stawała się małym sposobem na podtrzymanie jego hojności.
Zrozumiała, że jego dziedzictwo nie musiało kończyć się tego samego poranka, w którym zmarł.
Trzymanie kogoś przy sobie
Sarah trzymała zdjęcie Rashida na swojej szafce nocnej.
W nocy czasami z nim rozmawiała.
Wiedziała, że nie odpowie.
Nie o to chodziło.
Rytuał ten pomógł jej utrzymać kontakt z częścią jej życia, która miała dla niej ogromne znaczenie.
Nadal nosiła obrączkę ślubną.
Minęły lata.
Przyjaciele od czasu do czasu zastanawiali się, czy kiedyś ponownie wyjdzie za mąż.
Sarah nigdy tego nie zrobiła.
Nie dlatego, że uważała, że szczęście po stracie jest niemożliwe. Nie uważała też, że każdy, kto traci współmałżonka, powinien dokonać tego samego wyboru.
To był po prostu jej wybór.
Przeżyła miłość, która odmieniła jej życie, choć trwało to o wiele krócej, niż się spodziewała.
„Miałam swoją wielką miłość” – powiedziała później przyjaciółce. „Nie zamierzam zadowolić się niczym gorszym”.
Dla Sarah Rashid nie był definiowany wyłącznie przez tragedię swojej śmierci.
Pamiętała jego śmiech.
Pamiętała rozmowy przy kolacji.
Pamiętała drobne gesty, dzięki którym mu zaufała.
Pamiętała, dlaczego się w nim zakochała.
To, co wydarzyło się następnego ranka, nie przekreśliło faktu zawarcia ślubu.
Pozostał to jeden z najszczęśliwszych dni w jej życiu.
Tego żal nie mógł mi odebrać.
Co ich historia mówi o czasie
Sarah i Rashid spędzili razem około osiemnastu miesięcy – od okresu narzeczeństwa, zaręczyn po ślub.
W porównaniu z całym życiem osiemnaście miesięcy wydaje się boleśnie krótkie.
Ale relacje międzyludzkie nie są mierzone wyłącznie kalendarzami.
Ktoś może być obecny w twoim życiu przez dziesięciolecia, tak naprawdę cię nie znając.
Inna osoba może pojawić się w twoim świecie na stosunkowo krótki czas i zmienić cię na zawsze.
Sarah mogłaby spojrzeć wstecz i żałować, że spotkała Rashida, ponieważ jego strata bardzo bolała.
Nie, nie zrobiła tego.
Mogła żałować, że ponownie otworzyła się na miłość po zakończeniu pierwszych zaręczyn.
Nie, nie zrobiła tego.
Mogła sobie życzyć, żeby ślub w ogóle się nie odbył, ze względu na bolesne wspomnienia z nim związane.
Nie, nie zrobiła tego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
