Złapałem szklankę i wyjąłem jego telefon z rozlanej cieczy.
Dotarłem do niego przed kelnerem.
Walter spojrzał na mnie.
Jego oczy były jasnoniebieskie i niespodziewanie rozbawione.
„To była albo życzliwość, albo doskonały refleks” – powiedział.
“Obydwa.”
On się zaśmiał.
Zostałem, żeby pomóc osuszyć obrus.
Zapytał mnie o imię. Znów zauważyłem jego zegarek i mu powiedziałem.
“Wypad.”
Zapytał mnie o imię.
***
W ciągu pięciu minut naszej rozmowy udało mi się podać mu swój adres i przekazać mu tylko najlepsze wersje siebie.
Tydzień później do mojego mieszkania dotarły róże.
Nie róże ze sklepu spożywczego.
Te umieszczone w wazonie były tak ciężkie, że musiałam je ciągnąć po blacie.
Na kartce było napisane: Kolacja bez katastrofy z winem?
Moje źrenice praktycznie zmieniły się w znaki $$$.
Moje źrenice praktycznie zmieniły się w znaki $$$.
***
Walter słuchał, gdy mówiłem.
Pytał o moje dzieciństwo, moich rodziców i o to, dlaczego każda oferta pracy w moim CV kończyła się, zanim pracownicy biura dowiedzieli się, jakie zamówienie na kawę zamówiłem.
„Nie znalazłem jeszcze swojego powołania” – powiedziałem.
“Czy sprawdzałeś?”
“Krótko.”
Uśmiechnął się do herbaty.
“Czy sprawdzałeś?”
***
Przez następne dwa miesiące zabierał mnie na koncerty, do małych restauracji i na aukcję, na której pewna kobieta kupiła wazon za więcej, niż mój ojciec zarobił w ciągu roku.
Nigdy nie przechwalał się pieniędzmi.
Nie było mu to potrzebne.
Zegarek Waltera, kierowca, szyte na miarę płaszcze i opowieści o letnich pobytach nad jeziorem Como załatwiły sprawę.
Kiedy się oświadczał, pierścionek został dostarczony w niebieskim aksamitnym pudełku.
Diament był na tyle duży, że miał swoją własną pogodę.
Nigdy nie przechwalał się pieniędzmi.
Powiedziałem „tak”, zanim skończył pytać.
Moi rodzice zaprosili nas na kolację następnego wieczoru.
Tata spojrzał na Waltera.
“Masz prawie osiemdziesiąt lat.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
