Powoli przesunął drewniane pudełko po biurku w moją stronę.
Potem powiedział:
„Dopilnował, żebyś dostała dokładnie to, na co zasłużyłaś.”
Rebecca cicho się zaśmiała.
A kiedy sięgnęłam po wieczko, nagle zaczęłam się zastanawiać, czy Richard wiedział o mnie coś, czego nigdy mu nie powiedziałam.
Od tego momentu historia przybiera jeszcze bardziej nieoczekiwany obrót. Część 2 możecie przeczytać poprzez link w komentarzach 
CZĘŚĆ 2
Ręce mi drżały, kiedy otworzyłam drewniane pudełko.
W środku nie było biżuterii.
Żadnej gotówki.
Żadnego klucza do rezydencji Richarda.
Tylko złożony list, stare zdjęcie nas dwojga i mały mosiężny klucz.
Rebecca się uśmiechnęła.
„Mówiłam ci.”
Zignorowałam ją i otworzyłam list.
Pierwsze zdanie ścisnęło mnie za gardło.
„Anno, wiedziałem, dlaczego za mnie wyszłaś.”
Przestałam czytać.
Richard wiedział.
W dalszej części listu napisał, że od samego początku rozumiał, iż poczucie bezpieczeństwa było jednym z powodów, dla których powiedziałam „tak”. Miał siedemdziesiąt trzy lata, ale nie był głupcem.
Potem napisał:
„Dla mnie liczyło się to, dlaczego zostałaś, kiedy już nie musiałaś.”
Łzy napłynęły mi do oczu.
W ostatnich tygodniach swojego życia Richard zaproponował, że przekaże pieniądze na moje nazwisko.
Odmówiłam.
Powiedziałam mu, że jego dzieci pomyślą, iż tylko czekałam na jego śmierć.
Poprosiłam go nawet, żeby rodzinny dom zostawił im.
Nie wiedziałam, że opowiedział swojemu prawnikowi o tej rozmowie.
Potem dotarłam do ostatniego akapitu.
„Moje dzieci odziedziczą moje firmy, inwestycje i dom, w którym dorastały. Nigdy nie próbowałaś im tego odebrać.”
Uśmiech Rebeki zniknął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
