Dodał, że mężczyzna poprosił o samochód, a następnie zadzwonił.
„Powiedział komuś, żeby skontaktował się ze szpitalem” – wyjaśnił parkingowy. „Powiedział, że są w drodze”.
Spojrzałem na Jetta.
„Idę z tobą” – powiedział.
Czekałem cztery miesiące.
Czekałem na telefon od policji.
Czekałem, aż ktoś rozpozna moją matkę na zdjęciu.
Czekałem na jedną małą wskazówkę.
Teraz miałem jedno.
Pojechałam do szpitala, mając pierścionek mojej mamy bezpiecznie w torbie.
Przy recepcji rozłożyłem jeden z plakatów informujących o zaginięciu osoby, które wszędzie ze sobą nosiłem.
„Szukam mojej matki” – powiedziałem. „Ma na imię Evelyn. Zniknęła cztery miesiące temu”.
Recepcjonistka spojrzała na zdjęcie.
„Przykro mi, ale nie mogę udzielać informacji o pacjentach”.
Pokazałem jej pierścionek.
„To należało do niej. Dwie osoby zostawiły to w restauracji, w której pracuję. Później przyszły tutaj.”
Recepcjonistka jeszcze raz przyjrzała się zdjęciu.
Wpisała coś do komputera.
„Nie mamy nikogo zarejestrowanego na imię Evelyn” – powiedziała.
Serce mi się ścisnęło.
Potem zrobiła pauzę.
“Czekać.”
Przeszukała ponownie.
„Kilka tygodni temu przywieziono tu niezidentyfikowaną kobietę. Była zdezorientowana i nie potrafiła podać swojego imienia. Jej wiek i ogólny opis mogą pasować do osoby, której pan szuka.”
Ledwo mogłem mówić.
„Czy mogę ją zobaczyć?”
Recepcjonistka wyjaśniła, że musi skonsultować się z zespołem medycznym.
Kilka minut później dała mi identyfikator gościa.
„Trzecie piętro. Pokój 318. Pielęgniarka spotka się z tobą tam.”
Drzwi windy się otworzyły.
Pielęgniarka zaprowadziła mnie korytarzem.
Gdy dotarliśmy do pokoju 318, zajrzałem przez małe okienko w drzwiach.
Para z restauracji stała obok łóżka.
Otworzyłem drzwi.
Kobieta zwróciła się w moją stronę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
