Carol pokiwała głową.
— W telewizji zawsze mówią, że nie wolno panikować.
Odetchnęłam powoli.
Nie zamierzałam się tłumaczyć.
Po dwudziestu minutach otworzyły się podwójne drzwi.
Wyszedł dr Malcolm Reed, dyrektor szpitala.
Trzymał kartę Coltona.
Rozejrzał się po poczekalni i zatrzymał wzrok na mnie.
Zatrzymał się tak nagle, że idąca za nim pielęgniarka niemal na niego wpadła.
— Dr Hayes? — zapytał. — Dlaczego pani siedzi tutaj?
Cisza była natychmiastowa.
Darren wyprostował się.
— Chyba zaszła pomyłka. To moja siostra Piper. Pracuje gdzieś w pielęgniarstwie.
Dr Reed spojrzał na niego.
Potem na mnie.
Potem znów na niego.
— Pańska siostra nie jest pielęgniarką — powiedział spokojnie.
Darren zaśmiał się nerwowo.
— Wie pan, ona lubi trochę… wyolbrzymiać.
Dr Reed zmarszczył brwi.
Podał mi kartę Coltona.
— Dr Hayes jest szefową chirurgii urazowej. To ona szkoliła większość lekarzy, którzy w tej chwili zajmują się pańskim synem.
Nie patrzyłam na Darrena.
Nie musiałam.
Słyszałam, jak jego oddech nagle przyspieszył.
Matka otworzyła usta.
— Szefową… czego?
— Chirurgii urazowej — powtórzył Reed. — I jeśli to ona rozpoczęła resuscytację na miejscu, pański syn ma znacznie większe szanse na pełny powrót do zdrowia, niż miałby bez niej.
Darren zbladł.
Ale Reed nie skończył.
Przewrócił jedną stronę karty i stuknął palcem w wynik badania.
— Piper, musimy porozmawiać o czymś jeszcze.
Zobaczyłam zapis i poczułam chłód, który nie miał nic wspólnego z mokrym ubraniem.
Wstępne badania obrazowe wykazały uraz potylicy.
Niewielki, ale wyraźny.
Miejsce pasowało do siniaka, który zauważyłam na pomoście.
Pod spodem była notatka ratownika: ojciec zgłaszał „brak urazu przed zanurzeniem”.
A jeszcze niżej — coś gorszego.
W kieszeni kąpielówek Coltona znaleziono pęknięty plastikowy ustnik od małego inhalatora ratunkowego.
Colton chorował na astmę.
Nie wiedziałam o tym.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
