CZĘŚĆ 3
W sali rozpraw nr 14 unosił się zapach starego drewna, drogich perfum i paniki przebranej za pewność siebie.
Adrian pojawił się w granatowym garniturze, Vanessa w kremowym jedwabiu, a Evelyn w perłach. Weszli niczym członkowie rodziny królewskiej, wkraczając na koronację. Za nimi szli prawnicy Adriana.
Przybyłem trzymając Ethana za rękę.
Adrian uśmiechnął się ironicznie. „Postaraj się nie liczyć płytek sufitowych, kolego”.
Ethan spojrzał w górę. „Z tego miejsca widać 216”.
W ostatnim rzędzie rozległ się śmiech.
Sędzia się nie śmiał.
Rozprawa rozpoczęła się od tego, że adwokat Adriana zażądał szybkiego rozwodu i całkowitego oddalenia moich roszczeń. Nazwał mnie osobą emocjonalną, mściwą i kierującą się względami finansowymi. Opisał Ethana jako „dziecko o ograniczonych możliwościach, którego potrzebami najlepiej zająć się prywatnie matka”.
Mój adwokat wstał. „Wysoki Sądzie, prosimy o pozwolenie na krótką demonstrację”.
Adrian zmarszczył brwi. Vanessa sięgnęła po jego dłoń.
Sędzia skinął głową.
Mój prawnik umieścił trzy strony na monitorze dowodów: podpisane oświadczenie Vanessy, przeniesienie powiernictwa i notarialnie poświadczone oświadczenie o majątku.
Potem zwróciła się do Ethana. „Ethan, czy możesz pokazać sądowi, co zauważyłeś?”
Ścisnęłam jego dłoń. „Tylko jeśli chcesz.”
Podszedł do monitora, drobny w swoim niebieskim swetrze, spokojny pod każdym okrutnym spojrzeniem wszystkich w pokoju.
Studiował dokumenty przez dziesięć sekund.
Potem wskazał palcem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
