Jej głos był spokojny i to przeraziło go bardziej niż gniew.
Mariana spojrzała na Camilę.
„Musisz być Camilą Ríos”.
Camila stała niezręcznie. „Nie wiedziałam…”
„Tak, wiedziałeś” – powiedziała Mariana. „Nie wiedziałeś tylko, gdzie jesteś”.
Arturo zacisnął szczękę.
„Mariana, to nie jest odpowiednie miejsce.”
Rozejrzała się po restauracji, spojrzała na światła, talerze, emblematy na ścianach.
„Mylisz się. To jest dokładnie to miejsce.”
Octavio podał jej teczkę.
Mariana położyła go obok kieliszka z winem Arturo.
„Siedzisz przy moim stole, w mojej restauracji, w moim hotelu.”
Arturo zaśmiał się sucho.
„Twój hotel?”
Mariana nie mrugnęła.
„Gran Hotel Alvarado należy do Grupy Alvarado. Założył go mój ojciec. Po rozdzieleniu kont, skorygowaniu transakcji i przywróceniu kontroli prawnej, ponownie w pełni podlega moim nadzorom”.
Camila zasłoniła usta.
Arturo zniżył głos. „Nie wiesz, co mówisz”.
„Znam daty, podpisy, przelewy, umowy i nagrania” – odpowiedziała Mariana.
Następnie otworzyła folder.
Ona wszystko wymieniła.
Wygasłe pełnomocnictwa.
Nieautoryzowany przepływ kapitału.
Prywatne długi zabezpieczone nazwiskiem Alvarado.
Kłamstwa wobec partnerów.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
