Następnego ranka Sophie wzięła mnie za rękę i spojrzała na mnie dużymi, poważnymi oczami.
„Mamo” – powiedziała. „Dziadek mówił mi, że ocean jest większy niż sto szpitali”.
„Tak, kochanie. Naprawdę.”
„A czujesz to?”
Skinęłam głową i roześmiałam się przez łzy zbierające się w moich oczach.
„Dziadek mówił, że też jest głośno.”
„A czujesz to?”
Przez chwilę milczała.
Myślała intensywnie, w sposób, w jaki potrafią to robić tylko sześciolatki.
Następnie odwróciła głowę w stronę okna, za którym między budynkami znajdował się pas szarego nieba.
„Chciałbym kiedyś zobaczyć ocean. Chociaż raz.”
Ktoś za mną odchrząknął.
Myślała intensywnie.
Tata stał w drzwiach.
Wtedy nic nie powiedział, ale nasze oczy się spotkały.
Zobaczyłem, jak złożył jakąś milczącą obietnicę, której jeszcze nie potrafiłem odczytać.
„Coś wymyślimy, kochanie” – wyszeptałem w jej włosy. „Obiecuję”.
Nie wiedziałem jak.
Nie wiedziałem kiedy.
„Obiecuję.”
Wiedziałam tylko, że moja mała córeczka poprosiła o kawałek świata.
I znajdę sposób, żeby jej to dać.
Tej nocy, kiedy Sophie zasnęła, zacząłem szukać informacji na temat kosztów podróży.
„Przestań martwić się o pieniądze”.
Tata usiadł obok mnie. „Pomogę ci zapłacić. Nawet jeśli to tylko na kilka dni, zabierz ją nad ocean”.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Zacząłem przyglądać się kosztom podróży.
„Tato, nie mogę…”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
